नेमेची येतो वाढदिवस

 
नेमेची येतो वाढदिवस,

ह्यावर्षी मात्र हा आला तो दशकस्थान बदलुन टाकायलाच :-)  पण आजवर सगळेच आणि सगळीकडेच "क्ष Years old" किंवा " क्ष वर्षे पुर्ण" असे लिहित असल्याने वास्तविक बदल होण्यासाठी आमच्याकडे अजुन ३६४ दिवस आहेतच...

रोज घडणाऱ्या चांगल्या गोष्टी लिहुन झाल्या, वजन कमी करुन झाले,  विसरलेल्या मित्रांना फोन करुन झाले, व्यसने सोडुन झाली(म्हणजे चहा,सोशल मिडीया वगैरे ची... आपल्याला तेवढीच आहेत) - आता ह्या वाढदिवसापासुन नविन काय करायचे  बाकी आहे ह्या विचारातच खुप वेळ गेला :-) पण असे खुप भारी काही सापडले नाही त्यामुळे मागे ठरवले होते तसेच -TAKE LIFE AS IT COMES.... चे सुत्र पुढे सुरु ठेवेन.

तसे QUICK RECAP करायचे म्हटले तर मागील पुर्ण वर्ष खुपच पटकन संपले (FAST ह्या अर्थी),  ह्यावर्षी बर्याच नविन गोष्टी अनुभवल्या गेल्या.... आधिची सहामाई ऑफ़िस चे काम आणि हॉस्पिटलायझेशन ..... अनेक ठिकाणी होणारे Downsizing and layoffs च्या दुष्टचक्राचे जनक देखील ह्याच कंपन्या आहेत ज्यांनी कोविड काळात वारेमाप पॅकेजेस वाटली होती. असो, कामावर प्रेम करा - काम सलामत तो कंपनी हजार !

जवळजवळ चार सहा महिने ह्या सगळ्याचा जो IMPACT झाला, त्यामुळे कामात बिझी गेला. त्यानंतर म्हणजे साधारण एप्रिल पासुन पुढे, सर्वात मोठी गोष्ट म्हणजे आजवर "स्वातंत्र्यवीर सावरकरांबद्दल" जे जे वाचले, ऐकले, पाहिले, ते सम्पुर्ण नव्याने जगायला मिळाले - "जयोस्तुते" ह्या सावरकरांच्या जीवनावर आधारित नाटकाच्या सादरीकरणाच्या प्रयोगामध्ये अनेक नवोदित कलाकारांप्रमाणे मलाही संधी मिळाली - आणि त्यातही ३ भूमिका मिळाल्याने अजुनच विशेष :) 

गेले ३ महिने कसुन नाटकाच्या तालमी झाल्या, अनेक नविन ओळखी झाल्या प्रत्येकाकडुन काही ना काही शिकण्यासारखे होते - भरत नाट्य रंग मंदिर आणि यशवंतराव चव्हाण नाट्यगृह ह्या दोन्ही ठिकाणी केवळ प्रेक्षक म्हणुन गेलो होतो - नाटकाचा भाग होताना खुप आनंद झाला.

 

दुसरे म्हणजे - अनेको वर्षांनी पुन्हा एकदा AMDOCS आणि लीला पुनावाला फ़ौंडेशन तर्फ़े काही विद्यार्थीनींना "PERSONAL BRANDING" बद्दल मार्गदर्शन करण्याची संधी मिळाली. कॉलेज च्या शेवटच्या वर्षी शिकणाऱ्या ह्या मुलींना Corporate Employability Program अंतर्गत "जॉब रेडी" रहाण्याच्या दृष्टीने जे जे आवश्यक आहे ते सारे मार्गदर्शन आमच्या कंपनीतल्या माझ्या सारख्या अनेकांकडुन केले गेले

आणि हे सगळे UNPLANNED होते कदचित त्यामुळेच जास्त आनंददायी होते.  देव करो आणि असे आनंद मिळतच राहो !!

जय श्रीराम !!

वाढदिवस स्पेशल....।

*वाढदिवस* 

म्हणजेच जन्मदिवस साजरा करणे, अर्थात कंट्रोल नसलेला वय हा एक भाग सोडला तर सामाजिक, राजकीय, अर्थिक, बौद्धिक आणि वैचारिक वाढ करणे ही संपूर्णपणे आपल्या हातात असते, आणि दरवर्षी तेच खरे तर अपेक्षित असते....त्याव्यतिरिक्त हा दिवसही बाकी दिवसांसारखाच असतो😊 फक्त हे आपल्याला कालांतराने कळते.

शाळेत असताना वाढदिवसाला चॉकलेट गोळ्या वाटल्याने आठवते ना....कळत होतं तेंव्हा काही? बाकीचे वाटतात म्हणून आपण पण वाटायचे, अगदी आई बाबानां हट्ट करून... थोडं मोठं झाल्यावर पॉकेटमनी मागून, किंवा ओवाळल्यावर दिलेल्या पैशातून मित्राना घेऊन पार्टी करणे ते ही असेच.....त्यातले थोडे कॉलेज ला गेल्यावर सुद्धा चालू राहायचे फरक फक्त हा पडायचा की कॉलेज मध्ये गेल्यावर part time delivery/per day promotions/assistant किंवा तत्सम चुटुक पुटुक कामे करून मिळवलेली स्वकमाई देखील खर्ची घालता यायची ( तेंव्हा हा पैसा आमचा पूर्ण ब्लॅकमनी होता बरं का ...कारण घरी काही असं सांगायची सोय नव्हती, कॉलेज ला अभ्यासाला जावे एवढीच माफक अपेक्षा होती)

काही मित्र शाळेपासून चिकटलेले ते वेगळे झालेच नाही नंतर पुढे अजून मित्र मैत्रिणी मिळत गेले ते देखील काही गेले काही टिकले...त्यातही 2, 3 खास असतात त्यांच्या वाढदिवसाला किंवा त्यांनी आपल्या वाढदिवसाला आवर्जून 12 ला सगळ्यात आधी wish करतात 😊

त्यासाठी म्हणून केल्या जाणाऱ्या जुगाड मध्ये सगळ्यात जास्त आठवणीत राहणारा किस्सा म्हणजे त्या माणसाला 11 वाजल्यापासून फोन करून busy ठेवणे, दुसऱ्या कोणाचा आला तर जाऊदे waiting वर आपले काम तर झाले 😊,

दुसरा किस्सा म्हणजे वाढदिवसाला सगळ्यात आधी wish करायला नाही जमले तर अगदी शेवटी आठवणीने रात्री 11,55 ला फोन करून wishes द्यायच्या ....थोड्या शिव्या मिळतात पण काहीतरी  वेगळे/स्पेशल केल्याचे समाधान दोन्ही बाजूंना 😊

तिसरा किस्सा म्हणजे आमचे अनेक थोर,जुगाडू मित्र...शकुनी मामा चे फासे कसे त्याच्या तालावर नाचायचे तसेच ह्या मित्रांचे वाढदिवस नाचायचे....पटेल असे सांगतो, समजा क्लास किंवा कॉलेज ला एखादी नवीन ऍडमिशन झाली आणि आपल्याला इंटरेस्टिंग वाटली तर intro होईल त्याच्या next month मध्ये सोया बघून ह्यांचा वाढदिवस यायचा😊 ,कधी कधी अगदी वर्षात 2-3 सुद्धा व्हायचे 😊आणि ह्यामध्ये भेदभाव नाही बरं का....हा जुगाड मुलं असो वा मुली सगळे करायचे आणि हे असं केलंय हे समजेपर्यंत त्या 2 लोकांचं ट्युनिंग बर्यापैकी जमलेलं असायचं...

Belated wishes अर्थात वाढदिवस विसरल्यानंतर केला जाणारा जुगाड,पण त्यात काय मजा नव्हती दोन्ही बाजूंना माहीत असायचे की ही केवळ औपचारिकता आहे....आणि निम्याहून जास्त वेळा हे एकदाच होते त्याच्या पूढील वेळी तर wishes ला reply देखील दिला जात नाही

आता नोकरीच्या ठिकाणी cakes meeting मध्ये  3-4 लोकांचा एकत्र केक कापणे, contribution काढून गिफ्ट देणे , बोनस क्लब पॉईंट्स जमा करणे वगैरे प्रकार असतातच... 

 कित्येक लोकांसाठी तर ठरलेला दिनक्रम असतो की वाढदिवसाला ऑप्शनल किंवा फॅमिली डे ची सुट्टी टाकायची, दिवसभर लोळायचं किंवा फिरायला रिसॉर्ट ला जायचं, दोन्ही तिन्ही वेळी हॉटेलमध्येच खायचे, रात्री मित्रांसोबत बसून celebrate करायचे आणि मग मध्यरात्री पान वगैरे खाऊन झोपायचे, आला दिवस,गेला दिवस ☺️

काही लोकं नवीन नित्यक्रम करायचे चंग बांधतात, ते पूर्ण होतच नाहीत मग ते प्रकल्प तसेच ठेऊन वरची वर्षे फक्त खोडुन नवीन करत राहतात 👍

आणि उरलेली काही माझ्यासारखी....

               जी आजही मोजक्याच पण जुन्या खास मित्रांच्या सहवासात रात्री 12 वाजता वाढदिवस सुरु करतात, सकाळी दुपारी मस्त तयार होऊन आवर्जून आई आजी बायको कडून ओवाळून घेतात, काही ओळखीच्या जुन्या आजी-आजोबा-काका-मामा जे जवळपास राहतात त्यांना नमस्कार करून विचारपूस करून येतात, सामाजिक बांधिलकी पाळत एखादे झाड लावुन ते वाढवून टिकवून जगावतात किंवा रक्तदान करतात किंवा कोणत्याही पद्धतीने असो अगदी एखाद्याची गाडी ढकलणे, किंवा बस पकडायला मदत करणे किंवा एखाद्या वयस्कर माणसाला रस्ता क्रॉस करून देणे, समान उचलायला मदत करणे वगैरे ..करून समाजाचे देणे थोडे फार फेडतात, जमेल तसा तितका दान-धर्म करतात, वय आणि फिटनेस ह्याचा घोळ न होऊ देण्यासाठी आपलीच जुनी रेकॉर्ड्स मोडण्याचा किंवा जपण्याचा प्रयत्न करतात आणि विशेष म्हणजे दिवसभराच्या तीनही प्रहरांत जे रोज करत नाही असे काहीतरी वेगळे नक्की करायचे...त्याने थोडे  आयुष्य वाढते म्हणतात...गेल्या 2-3 वर्षात सगळ्याच लोकांना त्याची खरी किंमत कळलेली आहे👍

असो, ह्यावर्षी क्लब 36, अर्थात 36 पूर्ण करून 37 कडे वाटचाल सुरु 😊 जे आहे ते आहे, उगीच ताकाला जाऊन भांड कशाला लपवा... दिल से जवान आणि आपापले छंद जपले की तुम्ही कायम Young राहणार हे नक्की ....आणि अगदीच कधी जाणीव व्हायला लागली तरीही आमच्या ग्रुप चा जो  TShirt बनवत आहे त्यावर छापलेली ओळ वाचली की कायम एक स्माईल देऊन जाते "Its not about AGE....its about Mileage💪," so put your shoes on👟 & get set go....🏃"

गेल्या वर्षी कोरोना ने माझ्या ओळखीतले खुप लोकं नेले,काही माझ्यापेक्षा थोडे मोठे, काही माझ्याएव्हढे, काही माझ्याहून लहान देखील त्या सर्वांना शांती लाभो ही प्रार्थना करतो,

avengers endgame पाहिलाय? टोनी स्टार्क - quick,witty,naughty, smart, intelligent आणि selfMade असल्यामुळे माझ्या आवडते कॅरेक्टर आहे, तो देखील टाइम ट्रॅव्हल करायच्या आधी एक मेसेज सोडून जातो, त्याचे हिंदी भाषांतर खूप चांगले केले आहे ते नक्कीच ऐका...असे वाटते की आपण सगळ्यांनी असे कधी न कधी, काही न काही रेकॉर्ड केलेच पाहिजे 😊

"वैसे मरने का कोई सही वक्त थोडी ना होता है....पर सोचा एक मेसेज रेकॉर्ड कर लु...क्यू की अगर टाइम से पहले गुडबाय हो जाये...तो.... अच्छी... बुरी..जैसी भी हो पर ये हमारी कहानी हमारे बचौ की विरासात है, और उन्हे इसि मे जिना सिखाना होगा.... पर शायद.. मै कुछ ज्यादा सोच रहा हु, सब ठीक हो जायेगा प्लॅन के हिसाब से....... I LOVE YOU 3000"

👍असो शेवट जास्त heavy न करता माझ्या सगळ्या हितचिंतक आणि हितशत्रूंना "कोणताही घ्या पण काळाची गरज ओळखून टर्म-लाईफ इन्शुरन्स पॉलिसी घ्या" ही विनंती करून आजचा लेखनविषय संपवतो 👍

अनेक वर्षांनी आज गुरुपौर्णिमा आणि वाढदिवस एकत्र आले आहे, तरी दुर्मिळ गोष्टींचा जमेल तेवढा लाभ घ्यावा आणि भेटून जावे 👍 ते काय म्हणतात ना, "कृपा आनी शुरू हो जायेगी"... वगैरे वगैरे 😂🤣💪

बाकी गद्धेपंचवीशी नंतरची ही वेताळ पंचविशी सुरू असल्याने अनेकदा अक्राळविक्राळ राक्षस, जादु आणि चमत्कार पाहायला मिळतात पण वेताळाला भेटायचं तर हे सगळे केलेच पाहिजे ना 😊

आणि आता तर भीतीचे कामच नाही कारण वेदांत(माझा मुलगा वय वर्ष 3) हात पकडून म्हणतो "बाबा तू घाबरू नकोस, तुम्ही घाबरू नका, मी आहे मी भुताशी दंगल करून त्याला चित करून टाकेन"

आणि माझ्याकडे त्याला कौतुकाने उचलून 'लय भारी' म्हणण्याशिवाय पर्याय नसतो 👍👍👍

-

आशुतोष सदानंद दीक्षित

23 जुलै 2021

क्रिकेट.... (GULLY CRICKET)

क्रिकेट....म्हणजे आपल्यासाठी एकदम जिव्हाळ्याचा विषय 🙂  

खेळलाच पाहिजे असं काही नाही, पु.ल. म्हणतात तसं, हा खरं तर बोलण्याचा विषय आहे.. 

तर , लहानपणापासुन ह्या खेळाबद्दल आपल्याकडे असलेले आकर्षण आणि त्यातुन व्यक्त होणारी अफ़ाट उर्जा मग ते अपिल असे किंवा सेलिब्रेशन, काही काही वेळा तर दिवाळीतल्या फ़टाक्यातले काही बॉम्ब पाकिटे खास राखुन ठेवायचो एखादि सिरिज किंवा मुख्यत: पाकिस्तान सोबतची मैच असेल तर 🙂 

मैच जिंकल्यावर फ़र्ग्युसन कॉलेज रोड वर, जंगली महाराज रोड वर होणारी गर्दी ज्यांनी अनुभवली नाही असे खुप तुरळक पुणेकर दिसतील, मैच जिंकली की आईस्क्रिम/मस्तानी/डोसा पार्टी करणारेही पाहिलेत....

(कारण पुर्ण घरच मैच बघत असेल तर किचन बन्द करणेच योग्य)

 

जसे जसे मोठे झालो तसे तसे 'फ़ुकट' वेळ कमी पडायला लागला आणि WORK LIFE BALANCE च्या वाढलेल्या जबाबदाऱ्यांचे बाउंसर्स माराण्यात जास्त वेळ जायला लागला.... ह्या काळात मैच मधुन झाहिर, कुंबळे, द्रवीड. सेहवाग-गांगुली गेले, सचिन गेला(इथे आमची आणि इतर अनेकांची क्रिकेट साठीची इमोशन संपली) , मग नव्या स्टार्स मध्ये धोनी आला तो हि गेला आता कोहली आहे, पुढे शर्मा, बुम्रा, पन्ड्या, रहाणे ... झाले बहु होतिल बहु....असो,

मुद्दा हा कि क्रिकेट लहानपणापासुन चा सोबती होता आणि आता जेंव्हा grounds कमी झाली आहेत, मोकळी जागा (त्याला मैदानच म्हणायचे) बघायलाच मिळत नाही... त्यामुळे एक नविन बिझनेस उदयाला आला आहे तो म्हणजे TURF CRICKET...., मध्यवस्ति मध्ये एखाद्या सोसायटीची राखीव जागा किंवा, एखाद्या आउटहाउस ला लागुन असलेली जागा किंवा खास बिझनेस च्या दृष्टीने investment करुन घेतलेल्या जागेभोवती तारांचे कंपाउंड घालुन, अर्टिफ़िशिअल हिरवळीचे कार्पेट  (TURF) पसरुन त्याचे क्रिकेट/फ़ुटबॉल/लहानमुलांचे ग्राऊंड ह्यासाठी भाडेतत्वावर मिळते... त्याचे भाडे तासाला १२००-१५०० रुपयांपर्यंत असु शकते - अर्थात मेंटेनन्स पहाता तेवढे पैसे लावणारच पण तरिही मनात येते की लहानपणी आपण मोकळ्या मैदानात खेळताना किती पैसे वाचवले असावे 🙂  

आम्ही तर एकाच ग्राउंड मध्ये उभे आणि आडवे pitch आखुनही खेळलेलो आहोत - अगदिच जमले नाही तर दुसऱ्या टिम सोबत मैच घेण्याचा प्रयत्न करायचो पण खेळ थांबला नाही पाहिजे, टोप्या असल्या तर असल्या, पाणी असले तर असले नसले तर कोणाच्या तरी घराबाहेर कॉर्पोरेशन चा नळ असायचाच - (आजकाल तेही पहायला मिळत नाही) 

मध्यांतरी फ़क्त WEEKEND ला फ़्री असल्याने आम्ही जुने दोस्त एकत्र येउन पुन्हा एकदा Contribution करत आम्ही हे ग्राउंड बुक करुन खेळत होतो १-२ तास, जेवढी लोकं जास्त तेवढे Contribution कमी 🙂  त्यामुळे आपले मित्र- मित्रांचे मित्र - मित्रांच्या मित्रांचे मित्र 🙂 जेवढे येतिल् तेवढे चांगले, त्यामुळे FRIEND-CIRCLE पण अचानकच मोठे झाले,  मोबाईल मध्ये TURF_Cricket असे २-३ व्हाट्सऍप ग्रुप्स वाढले. 

पण मग हे कोविड-१९ आले,

लॉकडाऊन चे वर्षभर असेच गेले, मग संचारबंदी, निर्बंध, कडक निर्बंध, शिथिल निर्बंध वगैरे वगैरे मध्ये त्या ग्रुप्स वर एकही पोस्ट पडेना, पोट आणि वजन दोन्ही सम-प्रमाणात वाढत होतेच पण आता त्यात अजुन एक भर पडली ती म्हणजे Less active time.. मग आम्ही आमचे जुने दिवस आठवले, 

पार्किंग मध्ये, सोसायटी मध्ये, टेकडीवर आमचे cricket pitch......

सायकल चे मागचे चाक, एकावर एक ठेवलेल्या २-३ मोठ्ठ्या विटा  किंवा प्रसंगी तेलाचे डबे/खेळण्यातले गाडे आमचा स्टंप......

टेनिस चा हलका ज्याने कोणाचीही काच फ़ुटणार नाही किंवा जरी जोरात अंगाला लागला तरि खुप दुखापत होणार नाही असा बॉल.... !  

आणि कोणत्याही बाबतीत न्युनगंड न बाळगणारे आमचे पुणेरी सवंगडी अशी मस्त भट्टी जमली.

तसही हा खेळ सोशल डिस्टंसिंगचे सगळे नियम पाळुनच खेळला जातो(कोणीही २ गज कि दुरीपेक्षा जवळ येऊच शकत नाहीत), पण गल्ली क्रिकेट खेळताना काही महत्वाचे नियम पाळुन खेळावे लागते.

आमचे काही नियम खाली देत आहे 🙂 तुम्हाला काही अजुन सुचले तर पाठवा - अंमलबजावणी करण्याचा प्रयत्न करु 🙂 

1) प्रत्येक ओव्हर मध्ये २ वेळाच अंगाला लागुन बॉल अडवला गेला तर चालेल तिसऱ्या वेळी असे केल्यास आउट देण्यात येईल.

2) 1 टप्पा ,एका हातात आऊट

3) काच जो फोडेल तो भरेल

4) बॉल हरवला तर मारणार्याने आणायचा

5) कोणत्याही घरात डायरेक्ट बॉल गेल्यास आऊट

6) शेवटच्या बॉल पर्यंत कधीही कोणी आऊट झाला तर ओव्हर रिफ्रेश 😊

7) स्टंप च्या पुढे फ़ुल्ल्टॉस आऊट (म्हणजे आपोआप ग्राउंडशॉट मारले जातात)

-

Ashutosh Dixit :)

झटपट घटवा, लाइफ़स्टाइल बदला !! (तुम्हीही हलके आणि तुमचे पाकिटही :-) )

तुम्ही सिग्नल ला उभे असता, अचानक कोणीतरी मध्यमवयीन माणूस किंवा किशोरवयीन मुले/मुली पटकन समोर येतात आणि एक व्हिजिटिंग कार्डाच्या आकाराचे पैंप्लेट आपल्या हातात सरकवतात....त्यावर काय असते ?, तर BEFORE आणि AFTER चे २ फोटो आणि  एका बाजूला वजन वाढवा दुसरीकडे वजन घटवा चे १००% रिझल्ट देण्याचे वादे !

तुम्ही टेकडीवर फिरायला जाता किंवा जॉगिंग ट्रॅक वर जाता तेव्हा तिथेही असेच (बहुतांश) किशोरवयीन मुली मुले, एक वजनकाट्यासारखे काहीतरी घेऊन बसलेले दिसतात. आणि येणाऱ्या जाणाऱ्यांना विचारत असतात - बॉडी अनलिसिस केलंय का सर, फ्री कंसल्टेशन आहे एक १० मिनिट लागतील फक्त.... झालं, त्यानंतर काय होत ? --> चपला बूट काढून तुम्हाला   BMI MACHINE वर उभे करतात, एलेट्रॉनिक सिग्नल तुमच्या बॉडीतून पास होऊन मशीन वर रिडिंग्स येतात ति लिहून घेतली जातात आणि तुम्हाला दुसऱ्या टेबल वर पाठवतात (बहुतेक वेळा शेजारीच असते ते... तिथे तुमच्या रिडींग्स वर डिटेल चर्चा होते, तुम्ही कसे ओव्हरवेट आहात आणि तुमचे आयडिअल वजन किती पाहिजे किंवा नेहमीची ट्रिक म्हणजे तुमचे आताचे वय आणि मशीन ने काढलेलं वय ह्यांतला फरक दाखवला जातो आणि तुम्ही अवाक होता !

अरे मी तर ३० वर्षांचा आहे आणि वय ४८ का दाखवत आहेत -- हिच गेम तुम्ही ओर्थोपेडिक कडे गेलात तरी असते बरं का !! तुमचे वय क्ष आहे आणि तुमच्या हाडांचे वर क्ष्क्ष आहे वगैरे वगैरे !!

असो आता मूळ मुद्द्याकडे येतो, तर झालं असं की मी देखिल अश्याच एका समोरून चालून आलेल्या "फ्री" STUFF मध्ये ट्राय केले, आणि मग हळू हळू त्यातली गंमत माझ्या लक्षात यायला लागली :०  मी फोफश्या, ढेरपोट्या, पेटलु, मोटु, गोलु, ह्या कोणत्याच विशेषणात चपखल बसणारा नाही परंतु तरीही स्वतःच्या तब्येतीकडे लक्ष द्यायला मला आवडते, एकतर खाण्यावर प्रचंड प्रेम, त्यामुळे मधून मधून हे असे खाल्लेले दिसायला लागले की मी माझे फंडे सुरू करतो, कधी फेसबुक बंद कर, कधी चहा बंद कर, कधी फक्त आणि फक्त सायकलनेच प्रवास कर(अगदी बार्बेक्यू नेशन च्या पार्टीला सुद्धा मी सायकल ने गेलेलो होतो बरं का) 

 

आणि त्यामुळेच हे असले कात्रणं किंवा चिठ्ठ्या चिटोऱ्या कधी पाहिल्या नव्हता, पण सध्या गेल्या वर्षीपासून नवीन नवीन हॉटेल्स चे पदार्थ ट्राय करणे, त्यात भरपूर आणि लहरी पाऊस,  मग आलेले लॉकडाउन, आणि अता पुन्हा पाऊस ह्यामुळे व्यायाम कमी आणि खाणे जास्त मग वाढता वाढता वाढे च्या हिशेबाने भेदिले शुन्यमंडळा होण्याअगोदरच आम्ही परत लाइनवर यायला तयार... ह्यावेळी मात्र वेगळ्या पद्धतीने अगदी ठरवून सगळे प्रकार समजून घेण्याच्या उद्देशाने आणि फिटनेस मंत्रा च्या ह्या गमती  जमती अजमावण्यासाठीच माझा कार्यक्रम मी सुरू केला आणि मग त्या मोटरसायकल सारखे हैंडल पकडा म्हणणाऱ्या मशीनवर चढलो, वजन ७६ किलो, उंची १६८ सेमी, म्हणजे तुमचे वजन किमान १० ते १४ किलो जास्त आहे ! ( आता हेच वजन मी मागच्या वेळी ७७ वरून ६८ केले होते फक्त थोडे मुखनियंत्रण आणि रोज ५ किलोमीटर पळून पण म्हटलं जुनी रेकॉर्ड कशाला लावा...ऐकूया काय होतं) मग एक मोठा तक्ता माझ्यासमोर नाचवला गेला ज्यात २ मानवी आकृती होत्या, एकात प्रचंड प्रमाणात मेद/फॅट्स आणि दुसऱ्यात एकदम सामान्य बीना प्रॉब्लेम चा इसम होता, कोणत्या कोणत्या भागात चरबी जास्त आहे, कुठे कमी करणे आवश्यक आहे, काय धोकादायक आहे, काय सर्वाधिक धोकादायक आहे त्याचे तोटे वगैरे वगैरे, म्हणजे इन-शॉर्ट "सारी तो खराबीयां है बेटा विरू तुम में फीर भी तुम जिंदा कैसे हो... कुछ करना चाहते हो या नही ? " एवढे मानसिक दडपण आणि हॅमरिंग झाल्यावर ह्या प्रश्नाचे उत्तर आपण आपसूकच "हां भाई हां" असे देतो ! आणि मग सुरू होतो खरा खेळ. तुमचा आहार कसा चुकीचा आहे, तुमच्या खाण्याच्या वेळा किती जास्त आहेत, खाण्याची पद्धत कशी बदलली जाईल वगैरे वगैरे. व्यायाम २०% आणि आहात ८०% हे अनेक वर्ष घोटलेले तत्त्वज्ञान पुन्हा घोटून घेतले जाते, आणि सगळ्यात पहिले कात्री लावली जाते ती तुमच्या साखरेवर -- साखर हि कशी अपायकारक आहे हे सर्वांना माहीत आहे तरीही आपण मुलगा पास झाला/मूल झालं/लग्न ठरलं/नोकरी लागली इ इ अनेक सणावारांना साखरेचेच पदार्थ खातो !! अर्थात ते सगळे बंद !

मग मोर्चा वळवला जातो ब्रेकफास्ट कडे, आता तुम्ही ब्रेकफास्ट करूच नका, आमचा अमुक तमुक प्रोटीन शेक प्या... हा शेक सगळे लोक सारखाच विकतात पण मार्केटिंग मात्र खूप वेगळे वेगळे असते, कोणी सांगते प्रोटीन, कोणी म्हणते मल्टिव्हिटामिन, कोणी म्हणतात बैलन्स्ड न्युट्रिशन शेक, आणि कोणी प्रोबायोटिक विटमीन ऍड मिनिरल्स एस्सेन्शियल्स.

जेवणात काय खाता - त्यात कार्ब्स नुसते नकोत, सगळे घ्या पालेभाज्या, पनीर, कॅल्शियम, प्रोटिन्स ! हे एक नवीन फॅड आहे बरं का, म्हणजे प्रोटिन्स नसतील तर तुमचे स्नायू आयुष्यात बळकट होणार नाहीत आणि वजनाएवढे किलोमागे एक ग्रॅम प्रोटीन आवश्यक आहे आपल्याला ( काळजी नको आमचा शेक आहे ना तो घ्या)

आणि रोज १ तास व्यायाम.... 

ह्या पावडर शेक ची किंमत आहे २५० रुपये दिवसाला. म्हणजे आठवड्याचे १०५० महिन्याचे ७५०० आणि वर्षाचे ९१ हजार - आता तुम्ही म्हणाल एवढा रोज कशाला - तर निम्मे दिवस घेतला असे मानून चालू तरीही होतात ना राव ४५ हजार रुपये वर्षाला !! 

आपल्या इथे स्विमिंग, सौना, आणि पर्सोनल ट्रेनिंग देणाऱ्या चांगल्या जिम ची फी आहे १५ ते २० हजार वर्षाला ! आणि इथे लोकं त्याहीपेक्षा डबल खर्च करतोय   - बरं नुसते खर्च करत नाहीत तर अजून लोकांना जाळ्यात ओढून हे जाळे अजून मोठे करत आहेत !

ह्या पावडरी म्हणजे शतावरी, च्यवनप्राश किंवा गुलकंद सारख्या नाहीत बरं !! ह्या फक्त कंपनीतून बनून येतात आणि त्या फक्त अश्या डिस्ट्रिब्यूटर कडेच मिळतात जे घरोघरी असे हजारो फिटनेस क्लब चालवतात ! आणि हाच ह्या मल्टिलेव्हल मार्केटिंगचा गाभा आहे.

तुम्हाला ऐम-वे, किंवा टपरवेअर आठवतंय का, त्याचंही काहींस आधी असच होतं पण ते काही जास्त चाललं नाही आणि आता त्यांच्या प्रॉडक्ट्स सर्रास बाजारात मिळतात.

तुमच्या मनावर हे खोल ठासवण्याची खुबी असलेला एजंट जिंकतो - की तुमच्या आहाराच्या वेळा ठरवा ( दर ४ तासाने थोडे थोडे ) त्यातल्या एका आहाराच्या ऐवजी शेक प्या, उरलेले ३ आहारातून साखर वगळा आणि आम्ही सांगतो तो ४५ मिनिटांचा व्यायाम करा...

झालंच मग - जाड असाल तर तुम्ही १ ते ४ महिन्यात एकदम सडपातळ होणार, लठ्ठ असाल तर जाड होणार आणि गलेलठ्ठ असाल तर लठ्ठ होणार आणि मग पुढे तुम्ही तुमचे असेच रूटीन सुरू ठेवू शकता किंवा आम्हाला जॉईन होऊ शकता !

म्हणजे तुम्ही ४-५ अजून जाड माणसे आणा म्हणजे तुम्हाला तुमचा शेक अर्ध्या किमतीला बसेल, ९-१० आणलेत तर फुकट बसेल आणि १५ आणलेत तर तुम्ही काहीही न करता वरून पैसे कमावू शकाल. कधीतरी अशीच गंमत म्हणून ह्या फिटनेस-क्लब मध्ये चक्कर टाका... १०० एक BEFORE and AFTER चे फोटो लावलेले दिसत असतात - अनेक लोकं खरोखर TRANSFORM होत असतील हि, पण माझ्या ऑब्झेर्वशन नुसार तुम्हीही हे फोटो नीट बघा, AFTER वाले फोटो थोडे झुम आऊट केलेले असतात  

प्रॉब्लेम इथे नाहिचे !!  धंद्यासाठी काहीही हे सूत्रं तर कलियुगात योग्यच मानले जाते - पण दुसऱ्यांचे गळे कापण्यापेक्षा स्मार्ट पद्धतीने त्यांचे खिसे कापणे सर्वांत उत्तम आणि अश्या प्रकारे खिसा रिकामा करणारे मासे गळाला लागले तर काही विचारूच नका ! आधी एजंट म्हटलं की खूप राग यायचा त्या माणसाला आणि त्याच्याबद्दल ऐकणाऱ्यालाही पण आता तसे नाही ! त्यामुळे स्वार्थातून परमार्थाच्या वाटेला असे अनेक लोकं लागलेले आहेत, दाखवताना दाखवणार की तुमच्या शरीराची काळजी आम्ही घेतो आणि तुम्हीहि घ्या, फक्त आमची महागडी प्रॉडक्ट्स विकत घ्या, त्याबद्दल बोलत फिरा, लोकांना सांगून त्यांना पण घ्यायला लावा आणि अगदीच झाले तर तुम्ही फिटनेस

गँग मध्ये सामील व्हा :) माझा आक्षेप फक्त महागडी प्रॉडक्ट्स विकण्यावर आहे बाकी काही नाही  - जेवण सोडून शेक प्या आणि कमी व्हा ह्यापेक्षा एखादा खरा डायटिशियन तुमच्या रोजच्या आहारातूनच पाहिजे ते मिळवून देऊ शकतो आणि वजन कमी जास्त करू शकतो.

शरीराला फायदा देणारे १२००-१४०० रुपये किलो मिळणारा सुकामेवा (बदाम, अक्रोड, पिस्ते, अंजीर) लोकांना चैन वाटते, आणि हेच लोकं चिझ्बर्स्ट पिझ्हा लार्ज विथ एक्क्ष्र्टा टॉपिंग्स एकाच वेळी मागवून १२०० रुपये सहज उडवतात.

रोजच्या आहारातले तीळ, जवस, भाकरी, दूध, ताक, दही ,(खात असाल तर अंडी) , गूळ, डाळी, सडिचा तांदूळ, रुतु मानानुसार मिळणारी फळे भाज्या आणी उपवास, चातुर्मास, ह्यामागचे पोटातील अग्नीशी निगडित शास्त्रे बाजूला ठेवल्यामुळे मग असे काहीतरी करावे लागते...

३५शी ओलांडल्यावर बी-कॉम्प्लेक्स, व्हिटामीन आणि कॅल्शियम घेतलेच पाहिजे असे आवर्जून सांगणारे लोकं मी पाहिलेत -- 

हे लोकं आत्ता जे कॅप्सुल मधून खातात ते आमच्या शाळेबाहेरच्या गाडीवर २ रुपयांत मिळायचे -- अगदी मागच्याच वर्षी मी पुन्हा एकदा फैक्टचेक केले आणि २ चे आता महागाईनुसार ५-१०-२० झाले आहे पण मिळते हे नक्की  

आपापले बेसिक्स फिक्स करा, कधी खायचे कुठे खायचे आणि किती खायचे ह्याचा ताळेबंद ठेवा .. रोज जेवणत २-३ पोळ्या खात असाल तर एखादिच खा, किंआ भाकरी घ्या त्या ऐवजी ते सगळयात उत्तम. प्लॅस्टिक पॅकिंग मध्ये आलेल्या वस्तू खाण्याचे टाळा (कुरकुरे, चिप्स, केक, चिवडा ,लाडु, चकली वगैरे... )

आणि शक्य तेवढे गरम आणि फ्रेश खा ...प्रत्येक आहारात प्रोटिन, हिरव्या भाज्या आणि कर्बोहायड्रेडस घेणे नक्की करा म्हणजे मग तुम्ही स्वतःच हे सगळे मॅनेज करू शकता  आणि वाचलेल्या पैशातून तब्येतीसाठीच उत्तम फळे, ड्राय-फ्रुटस वगैरे घेउ शकता...

(संतुलित आहार - धडा २रा इयत्ता ३ री) आपोआप सगळं नीट होत ! आणि ३री मध्येच हे देखील शिकवलेले होते की नियमित व्यायामाने आरोग्य नीट राहते - ते वाचून अमलांत आणले तरी खूप झालं...  ह्या निमित्ताने तुम्ही जुनी पुस्तके तर उघडाल:) -

शेवटी काय तर - तुझे आहे तुजपाशी..... परी....

CLUB 34 😊😊

"दीक्षित, उभा रहा आज युनिफॉर्म का नाही??"

मॅडम आज माझा वाढदिवस आहे 😊 मी चोकोलेट्स पण आणली आहेत वाटायला, देऊ का आत्ता!?

"बरं बरं, शुभेच्छा तुला वाढदिवसाच्या, पण आत्ता नको, पुढच्या तासाला वाटा."

हा किस्सा माझ्या आठवणीतल्या जाणता वाढदिवसचा, बालपणाचा काळ सुखाचा म्हणतात ते खरचं पुन्हा अनुभवायला मिळत आहे😊 गेली काही वर्षे शाळकरी जीवन, मग महाविद्यालयीन आणि मग नोकरी ह्यामध्ये एका ठरलेल्या Prototype मध्ये वाढदिवस झाला, 

रात्री 12 वाजता मित्र केक आणणार,तो तोंडाला फासणार, आई बाबा सकाळी औक्षण करणार आणि एक पाकीट हातात ठेवणार, तेच पाकीट मग संध्याकाळी मित्र परिवाराला एकत्र घेऊन एखाद्या हॉटेल,टपरी वर अर्धे होणार आणि उरलेले अर्धे तसेच ड्रॉवर मध्ये ठेवून देणार कधी लागले तर म्हणून.....

दर वर्षी वाढणाऱ्या मित्र-मैत्रिणीच्या संख्येवरून वर्ष एकंदरीत चांगले गेले हे समजते, काही कटू प्रसंग आले पण ते म्हणतात ना, सगळं चांगलं होत असताना कुठेतरी काहीतरी वाईट घडण्याचा/घडवण्याचा प्लॅन सुरु असतो - असो हे असे प्रसंग खुद्द राम, कृष्ण, अर्जुन, राजा विक्रम, ह्यांनाही चुकले नाहीत मग मनुष्य जन्मात आपल्याला कसे चुकतील। आपल्या आंतरिक शक्तीने त्यावर मात करून पुढे जाणे आपल्या हाती आणि त्यासाठी वेळोवेळी योग्य शक्ती मिळत जाते 👍👍

तर, ह्या वर्षी मी 34 वर्षांचे झालो 😊 मनाने अजूनही 24 आहे आणि कायम राहो हि इच्छा,  गेल्या वर्षीच पुत्र-रत्न प्राप्तीनंतर ठरवले होते कि आता वय कितीही वाढत जावो, पण आपल्या मुलासोबत आपण कायम यंग राहिले पाहिजे।

गेलं 1 वर्ष analysis मध्येच गेले कि असे करायचे म्हणजे नक्की काय काय करावे लागेल।

रोज किमान 5 km पळावे लागेल, घरभर गुडघ्यावर रांगावे लागेल, 100 वेळा शिताफीने उठ बस करावे लागेल, immunity वाढवावी लागेल, old classics सोबत yo yo honey singh सुद्धा ऐकावा लागेल, माझ्या लहानपणी केल्या गेलेल्या खोड्या पुन्हा मुलगा पण करताना पाहून पुन्हा त्याच काका काकूंच्या त्याच त्याच शिव्या खाव्या लागतील, पुन्हा 19, 17 आणि 23 ते 29 चे पाढे पाठ करावे लागतील, कैऱ्या,आवळे,चिंच तोडून खाण्यात जी मजा आहे ती मुलाला अनुभवण्यासाठी कृषी पर्यटन करावे लागेल(कारण आता तशी झाडे आणि माणसे बसल्याठिकाणी मिळणे कठीण आहे), हेअरस्टाइल,कपडे,वागणे-बोलणे कुठेही वयस्कर वाटणार नाही ह्याची काळजी घ्यावी लागेल।

अर्थात हे कठीण आहेच पण अशक्य नक्कीच नाही, 

So much to do....in so little time, हे IT INDUSTRY मध्ये आल्यावर खरेच वाटते कारण काम संपत नाही.... कधीच नाही, तुम्हालाच त्या त्या दिवसाचा उरक थांबवावा लागतो। उद्या साठी।

Tomorrow never comes असे म्हणणारा माणूस देखील उद्या साठी काहीतरी साठवून जोडून ठेवत असतो।  माझ्या मते "उद्या" हा येणारा दिवस नसून आशा असते, A Hope... that you may get another chance...

आजवर जेवढे वाढदिवस केले ते सगळे ह्याच हिशेबात कि आपण काय कमावले आणि काय गमावले,

 इथून पुढे मात्र आपण काय आत्मसात केले आणि काय pass on केले ह्याचाच ताळेबंद राहील 👍

आजवर कायम माझ्या वाढदिवसाला आवर्जून फोन करणार्या, भेटणाऱ्या मंडळींना सप्रेम 😊, तुमच्यामुळे हा दिवस special होतो। असेच प्रेम राहू द्या, वृद्धिंगत होऊ द्या ।

गद्धेपंचवीशी,वेताळपंचवीशी सगळे मागे टाकून आता फक्त सुलतान, odin alfather, दंगल (महावीर सिंग),  ह्यांच्यावर फोकस करून आम्ही एक गाणे सार्थ करायचा प्रयत्न करणार आणि तोच वारसा पुढे pass on करणार😊

 "पापा कहते थे बडा नाम करेगा.....बेटा हमारा ऐसा काम करेगा"

पुढील वर्षी आठवणीने घरी या, मुलाचा 2nd आणि माझा 25th B'Day साजरा करायला 😊💐🎂

चित्रपट परीक्षण - PM MODI

१९८५ नंतर जन्मलेल्या पिढीने नरेंद्र दामोदरदास मोदींच्या रूपाने उत्तम बोलणारा पंतप्रधान पहिल्यांदाच अनुभवला...!


PM MODI हा सिनेमा तुम्हाला मोदी कसे घडत गेले हे दाखवतो.








जमेच्या बाजू-

१  मोदींचे सुरुवातीचे जीवन अत्यंत वेगाने दाखवले आहे, त्यामुळे सिनेमा रटाळ होत नाही

२   मोदी ह्या एका नावामागे किती लोकांचे परिश्रम दडलेले आहेत ते सार्थपणे दाखवण्याचा प्रयत्न केला गेला आहे, अर्थातच लीडर चांगला हवाच पण टीम देखिल चांगली पाहिजे हे लक्षात येते.

३  आणीबाणीची परिस्थिती, दंगे धोपे दाखवताना त्याचा जेवढा परिणाम झाला पाहिजे तेवढेच दाखवले गेले आहे,

कुठेही रक्तपाताची किळस येत नाही किंवा अतिरंजित दाखवल्यासारखे वाटत नाही.

४  अगतिकतेतून होणारा मनस्ताप आणि त्यातून मार्ग काढण्यासाठी केलेले प्रयत्न विवेक ओबेरॉय ला बऱ्यापैकी दाखवता आलेले आहेत.

५  सिनेमॅटोग्राफी आणि हिमाचल मधले देखावे खूपच सुंदर आहेत.

६  हा सिनेमा समजा पूर्वनियोजित ११ एप्रिल ला प्रकाशित झाला असता तर आज किमान अजून १०-१५ सिट वाढली असती हे नक्की



पडत्या बाजू-

१ - हा एक जीवनपट आहे आणि ज्या व्यक्तीवर हा बेतलेला आहे ती व्यक्ती आपल्या समोर २४ तास आहे, वेग वेगळ्या माध्यमांतून आपण रोज त्यांना भेटतो त्यामुळे - "तुलना" हि अटळ आहे ! ह्या एकाच वस्तुस्थितीमुळे माझा पहिला पडता मुद्दा हा आहे की सिनेमा हा, सिनेमा वाटतो.

टीव्हीवर जीवनपट किंवा नाट्यरूपंतर पाहतो तसा.

२- ह्या व्यतिरिक्त मला तरी काही खटकले नाही.



चित्रपट परीक्षण थोडक्यात :-


चित्रपट सुरू होतो तोच "मोदी चहा" पासून, वडिलांना मदत करून शाळेत जाणारा मुलगा - रेल्वे थांबून लोकं यायची वाट न बघता चहा घेऊन आत जाणारा, लोकांशी बोलणारा, ऐकणारा, समजून घेणारा. युद्धाच्या घोषणेनंतर रेल्वे ने जाणाऱ्या जवानांना आणि त्यांच्या कुटुंबीयांना चहा देऊन पैसे नाकारणारा आणि सलाम करून भारत माता की जय ! अशी खणखणीत घोषणा देणारा बाल कलाकार हे पात्र चांगले रंगवतो !


तिरंगा पाहून सलाम करणारा मुलगा दुसऱ्या मुलाला समजवून सांगताना मस्त वाटते !! देशप्रेम हे उसने आणता येत नाही, त्यामुळेच जिवाची पर्वा न करता देशप्रेमाने सैन्यात भरती होणाऱ्या प्रत्येकाचा आम्हाला सार्थ अभिमान आहे.


रा‌.स्व.सं मध्ये जावे की सैनिक बनावे की साधू बनावे ह्या दोलायमान परिस्थितीत असणारा नरेंद्र, एका नाटकात हुंड्याविरोढी बोलतो, तेव्हा त्याला भेटणारे रा.स्व. सं चे वकिलबाबु. त्यांनी दिलेले १० पैसे ( कभी कभी किस्मत आजमा लेनी चाहिये )

मग गाईड चित्रपट पाहून हिमालयात स्वतःच्या शोधात निघालेला नरेंद्र, त्यामध्ये त्याला भेटणारे friend philosopher and guide आणि त्यानंतर राजकारणात प्रवेश !!


रा.स्व. संघाचे काम खूप व्यापक आहे परंतु चित्रपटात ते जास्त दाखवणे शक्य नसल्याची कल्पना होतीच. जेवढे दाखवले आहे ते देखील सुंदर ! नितीन कार्येकर वकिलबाबू च्या भूमिकेत शोभतात !


> गर्व से कहों हम हिंदु है,

> एक भारत अखंड भारत - सर्व धर्म एकता यात्रा

> काश्मीर लाल चौकात तिरंगा फडकवणे,
(इथेच सैनिकांशी बोलतानाचा डायलॉग आहे --; देश के लिये जान हाजिर है, पर ये पॉलिटिशिअन्स की वजह से हमारे लोग शहिद होते है, हम कुछ कर नही पाते. - जिस दिन साहब हमारी सरकार ने हमारे हाथ खोल दिये ना... अंदर घुस के मारेंगे ! आणि सत्ता आल्यावर पहिल्यांदा जे काम केले ते म्हणजे आर्मी ला मोकळीक दिली दहशतवाद हटवण्यासाठी हे आपल्या लगेच लक्षात येत.. आणि इथपासून सुरू होतात त्या लोकांच्या टाळ्या)


RSS to BJP to INDIA ह्या Transformation मध्ये आवश्यक असलेले हे सगळे प्रसंग अत्यंत चांगल्या आणि सकारात्मक पद्धतीने दाखवलेआहेत.


एक एक युक्त्या करून राजकारणात जम बसवणे, लोकांना आपल्या बाजूने करून घेणे उत्तम दाखवले आहे - ह्या सगळ्ञासाठी तरी एकदा सिनेमा पाहायला हवा, जय-विरू, सेहवाग-सचिन आणि ह्यांच्यासारखीच सुपरहिट मोदी-शहा जोडी कशी बनते ते पडद्यावर पाहायला छान वाटते.

गोध्रा हत्याकांड, अक्षरधाम हमला, हे सगळे प्लॅन कुठून कसे केले गेले असावेत, एका राज्याला कोंडीत कसे पकडले जाते आणि त्यातून फक्त लोकांच्या विश्वासावर ते राज्य पुन्हा उभे राहते, ताठ मानेने Vibrant Gujraath समिट घेते, देश विदेशातील लोकांना त्यांचे डेव्हलपमेंट मॉडेल मान्य करावे लागते , आणि हे केवळ प्रबळ इच्छाशक्तीच्या आणि जनतेच्या प्रतिसादाच्या जोरावर हे पाहून प्रत्येक राज्य असे उन्नत का होऊ शकत नाही असा साहजिक प्रश्न मनात येतोच !!


सिनेमातले काही काही डायलॉग आठवणीत राहतात उ. दा. - टाटांसोबतच्या कराराच्या वेळी, "वो क्या है ना सर, जो फैसाला एक मिनिट मे नहीं होता.. वो कभी नही होता !! "

बोमन इराणी ने रतन टाटा उत्तम रंगवले आहेत, ते पाहताना पुन्हा एकदा माझ्यातले "टाटा" प्रेम उफाळून आले...ONCE a TATA ... always a TATA - मी भाग्यवान समजतो की सुरुवातीच्या काळात मी टाटा कंपनीत काम केले जिथे नीतिमूल्य शिकवली गेली जी आजही कामी येत आहेत.


फकिरा, जख्म अभी है निले, देश नही झुकने दुंगा गाणी उत्तम !

शेवटची रॅली मध्ये अतिरेकी हमला होणार हे माहीत असताना केलेले तपास, पाठपुरावे अत्यंत उत्कंठावर्धक आहेत... १००% मार्क त्या ३० मिनिटांच्या शॉट ला ! काय होणार माहीत असूनही आपण जागेवर खिळून बसतो.


-

माझ्याकडून सिनेमा ला ५ पैकी ४ मार्क्स. - सगळ्या होऊ घातलेल्या टीम लीडर जमातीने पाहावा असा सिनेमा !

"क्लब-३३" - अर्थात तिसरे तप संपायला ३ कमी !!

२०१६ मध्ये ठरवल्याप्रमाणे, न ठरवताच समोर येणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीला सामोरा गेलो  आणि असे लक्षात आले की आजवर प्लॅन करून घडलेल्या गोष्टी आणि ह्या अचानक समोर आलेल्या अगदी कमी तयारी असताना केलेल्या गोष्टींच्या रिझल्ट्स मध्ये खूप काही फरक नाहीये... ! In Fac, अचानक आलेल्या गोष्टी जास्त कार्यक्षमतेने handle केल्या गेल्या आहेत !!

बऱ्याचं दिवसांपासूनची Pending कामे मार्गी लागली..... USA ची ट्रीप झाली, तिकडच्या लोकांनी प्रशंसा केल्यानंतर इथे देखिल कंपनीतील एक महत्त्वाचे  award जाहीर झाले...Promotion(अर्थात फक्त रोल बदलला).... एकंदरीत काय तर Professionally अच्छे दिन ची सुरुवात झाली असे म्हणू शकतो.

मागच्या वर्षीप्रमाणेच बरेच नवीन मित्र-मैत्रिणी मिळाले - जगन्मित्र ह्या स्वभाववैशिष्ठ्यामुळे दरवर्षी मित्रांची संख्या वाढतच जात आहे...:)  

२०१७ ला साधारण ४ महिने "फेसबूक" बंद केल्यामुळे विविध प्रश्न येत होते, की हे काय नवीन ?, उगीच काहितरी करत असतो, फुकट नाटकं वगैरे वगैरे.. पण त्याचे खरे कारण म्हणजे, ७७.४ किलो वजन आणि ग्रुप फोटो मध्ये आपला झालेला विस्तार! आता ह्या गोष्टीची परस्पर लिंक कशी काय ?

तर, मला public interaction ची खूप आवड आहे, आणि मी प्रचंड प्रसिद्धीलोलुप माणूस आहे, मला कायम लाइमलाइट/चर्चेत राहायला आवडते (राखी सारखे नव्हे बरं का ! ) अर्थात चांगल्या गोष्टींसाठी !!.
आजकाल निम्मी जनता फक्त फेसबुकवरच भेटते......उदाहरणार्थ शेजारच्या गल्लीत राहणारा माझा मित्र कायम नाइट शिफ्ट करतो... आणि आमचे weekoff पण वेगवेगळे, त्यामुळे ५०० मीटर अंतरावर असून आमचे भेटणे जास्त होत... { उगीच सल्ले देऊ नका की एकदा फोन करून भेटायचा, १५ ऑगस्ट, जानेवारी २६ ला तरी भेटायचं वगैरे, आम्ही दोघं २४*७ मध्ये आहोत आणि शक्य ते सगळे  Options Try करून झालेत... )

असो, मुद्दा हा की फेसबुक वर सगळे लोकं वेळा-काळाचे बंधन न बाळगता भेटू शकतात... ! समजा मी फेसबुक बंद केले तर माझे मन मला खात राहिलं, की एवढे दिवस तू ह्या मित्रांशी बोलला भेटला नाहीसं, जगात कोण काय करत आहे ते बाकी सगळ्ञांना समजत आहे केवळ मलाच नाही ! मी काय करतो हे मला माहीत आहेच पण ते लोकांना कळावे हे देखिल महत्त्वाचे असते ते होणार नाही...  Online Contests मधून नवीन बक्षिसे  जिंकता येणार नाहीत !! म्हणजे किती हे नुकसान !!

मग ठरवले,  वजन कमी करून एकदम फिट-&-फाइन होईस्तोवर फेसबुक बंद ठेवायचे ! ६४ - ६८ हा टार्गेट टॅग माझ्या आरशावर लावून ठेवला !! रोज सकाळी उठल्यावर हा टॅग दिसायचा.... !! दर एक आठवड्याने वजन करायचो. बरेच दिवस पाहीन पाहीन म्हणत बाकी ठेवलेले भाग मिल्खा भाग पाहिला आणि मी खुपच Motivate झालो ! मार्च २०१७ मध्ये ७७.४ किलो वजन असताना रोज ४-५ किलोमीटर चे जॉगिंग, आहारावर प्रचंड नियंत्रण ( पाव नाही ! मैदा नाही ! स्वीटस नाही ! बेकरी पदार्थ नाही ! ) सुरुवातीचा महिनाभर रोज ५०० दोरीच्या उड्या आणि जून पर्यंत वाढवून १००० दोरीच्या उड्या प्रत्येक दिवशी ! ऊन-पाऊस-थंडी ची फिकीर न बाळगता माझ्या डोळ्यासमोर फक्त आणि फक्त एकच टार्गेट होते ! आपल्या देशात गुरू ला खूप महत्त्व आहे - कोणालातरी गुरू मानणे ह्याशिवाय सफलता मिळू शकत नाही हे तर निश्चित !
त्यामुळे माझ्या मित्रमंडळींच्या कंपू मध्ये मला motivation मिळाले आणि "गुरु"  देखिल ! (गुरुजी) -- त्यांचे विशेष आभार !

६८.४ चे टार्गेट ३ महिन्यात पुर्ण करून १५ जून २०१७ - मध्ये फेसबुकवर परतलो... !! आता मुख्य काम आहे Maintenance चे !
२०१७ ते २०१८ --> स्वतःच्या २ फोटोमधला चांगला फरक ठळक दिसेल हे पाहायचे !

वेताळ पंचविशी मधली ७ वी पायरी चढून झाले....मागच्या प्लॅन च्या success rate नुसार मागील पानावरून पुढे सुरू ठेवणे जास्त लाभदायक आहे ! त्यामुळे वेगळे काहीही लिस्ट न बनवता जो होगा देखा जायेगा.....कधी समजा ताकद कमी पडलीच तर म्रुत्युंजय मंदिर आहेच जवळ !!

ॐ नम: शिवाय !!

आता वाटचाल -> "सिंहासन बत्तीशी" कडे !!!

आता वाटचाल - "सिंहासन बत्तीशी" कडे !!! 

गेल्या वर्षी खरे तर ठरवले होते की दर महिन्याला किमान एक लेख लिहायचा, पण वर्षभरात केवळ एकच लेख लिहिला गेला... तसे ५-६ लिहिले होते पण आपल्याला स्वतःला पटेल असे टर्न्स आणि ट्विस्ट नसतील तर लोकांना तरी कसे आवडणार ना.. त्यामुळे हिशेबात एकच लेख! (ह्यावर्षी बघू कसे जमते)

मागच्या वाढदिवसालाच ठरवले होते हे २०१६ वर्ष म्हणजे extra curricular activities,trainings आणि "BAU" व्यतिरिक्त सगळ्या गोष्टी करायच्या!! त्याप्रमाणे ६०% पेक्षा जास्त केल्याही :)!! भरपुर नवीन मित्र-मैत्रिणी मिळवले ! रेडिओ जॉकी मित्रांच्या समवेत अनेक आठवणीत राहतील असे प्रसंग अनुभवले ! काही AWARDS कमावली ! IN-ALL वर्ष प्लॅन प्रमाणे ठिक-ठाक गेले !!

आता ह्या वर्षी No Plans.... No Red Tapes.... No Protocols !! !
जे समोर येईल, जसे येईल तसे स्विकारायचे आणि पुढे जायचे ! AGENDAएकच, तो म्हणजे पुढे काय.... !! 
एखादे Specific Target समोर नसेल तर जे समोर असेल तेच Target बनत जाते !! बरीच वर्ष  plan, execute, re-plan मध्ये गेली... आता मात्र तसे नाही ! किमान ह्या वर्षी तरी ! 

  ( एखादे वर्ष वेगळे जगून पाहुया.... )

This year's Only Motto is --> सुलतान को कोई हरा सकता है तो वो बस सुलतान खुद !! 

क्युं की कोई तुम्हे तबतक नही हरा सकता, जब तक तुम खुद से न हार जाओ !!

http://itsalmo.st/#lastchance

NH9 -- एक भयावह प्रवास.... !!

विशाल सोलापुराहून परत येत होता, मध्यरात्र कधीच उलटली..  एक डुलकी एक अपघात, चालकाने सावध राहा, रस्त्यात थांबू नका...  अश्या पाट्या वाचताना झपाझप पुढे निघायच्या नादात गाडी कशावर तरी ठेचकाळली!  टायरचा फुस्स्स्स्स आवाज आल्यामुळे पुढे जाऊन विशाल लगेचच थांबला त्याने पंक्चर झालेले टायर बदलून डिकीत जुना टायर ठेवला.... डिकी बंद करणार एवढ्यात मागून आवाज आला... "इथे जवळपास कोणते स्मशान आहे का हो ?" !!

हातातल्या स्पॅनरवरची पकड मजबूत करून विशाल झर्रकन मागे वळला, एक मध्यम वयाचा माणूस रक्ताळलेल्या चेहऱ्याने कसाबसा उभा राहण्याचा प्रयत्न करत होता.... विशालच्या तोंडून काही शब्द फुटायच्या आतच त्याची नजर त्या माणसाच्या पायाजवळ गेली....रक्ताचा  लहानसा ओघळ आणि त्यापाठोपाठ एका लहान मुलाचा मृतदेह... जसे की हा माणूस लांबवरून तो ओढून आणत होता... विशाल ने स्पॅनर बाजूला ठेवून मोबाईल काढला, पण रेंज नव्हती, थोडा  हात लांब करून त्याने मागच्या सिटवरची पाण्याची बाटली काढली आणि त्या माणसासमोर धरली.

मला पाणी नको, ह्या पाण्याने तहान भागणार नाही. जीव होता तोवर पोराच्या तोंडात घालायला देखील पाणी मिळाले नाहीपण आता मात्र मसणात लवकर पोचणे आवश्यक आहे, निदान आत्म्याला तरी शांती मिळेल नाही तर इथेच ...विशालने त्याला हातानेच थांबायची खूण केली, डिकीत ठेवलेला जुना टीशर्ट त्याने टराटरा फाडून २ तुकडे केले,पाण्यात बुडवून त्याने ते कपड्याने माणसाचे डोके, हात पुसून घेतले. त्या मुलाच्या मृतदेहाला मात्र त्याने काळजीपूर्वक हात लावला नाही.

पुढचे दार उघडून त्याने त्या माणसाला आत बसवले, त्या माणसाने मुलाचा मृतदेह कडेवर घेतला आणि तसाच रडायला लागला... ! गाडी सुरू करून विशालने विचारले - "बाबा, सांगा काय झालं, खूप वाईट वेळ आली आहे कबूल पण मी तुमची मदत करायला तयार आहे, त्यामुळे प्लीज मला सगळे सांगा...

मी आणि माझा मुलगा, काल रात्रीपासून असेच इथे पडलेलो आहोत, आम्ही सायकलवरून जाता जाता एका भरधाव वाहणाऱ्या गाडीने आम्हाला उडवले... सायकलचा चोळामोळा झाला, मी आणि पोरगा रस्त्याकडेला फेकलो होतो, रस्त्यातल्या दगडाला आपटून पोरगा तिथेच मेला असावा, मला साधारण २-३ तासापूर्वी थोडी शुदध आली... पण पायात ताकद नव्हती,थोड्यावेळाने धीर करून उठलो किर्र काळोखात नजर साथ देत नव्हती तरी चाचपडत शोधत फिरत होतो, येणाऱ्या जाणाऱ्या गाड्यांच्या अंधुक प्रकाशात कसेबसे पोराला शोधले...

३-४ रानटी कुत्री माझ्या पोराला हुंगत होती, नखाने उकरत होती... कसाबसा जीव लावून दगड उचला आणि खूप ओरडून फेकून माराला त्यांना, पळून गेली सगळी कुत्री... जवळ जाऊन पाहिले पण पोरगा निपचीतच पडला होता..श्वास घेत नव्हता.. त्याला शेवटचे पाणी पाजावे म्हणून कसाबसा रस्त्यावर आणला आणि पाणी मिळते का शोधेपर्यंत तुमची गाडी. . . .त्या माणसाने आवंढा गिळत पुन्हा मुसमुसून आक्रोश केला....



विशाल त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून  धीर देण्याचा प्रयत्न करत म्हणाला...माझी गाडी पंक्चर झाली होती म्हणून मी थांबलो नाहीतर मला जाणवले हि नसते की तुम्ही इतक्या भयंकर परिस्थितीत आहात....

त्या माणसाने विशालचा हात झटकून तावातावाने त्याला दूर लोटले, "चांडाळा... गाडी पंक्चर कशाने झाली हे जाणून घेतलेस तू ??  माझ्या मुलाला पाणी पाजण्यासाठी सायकलचे मोडके मडगार्ड, सिट आणी २-३ दगड मी त्याभोवती लावले होते. तुम्ही गाडी चालवण्याचा नादात रस्त्याच्या कडेला एवढ्या कडेला आलात की आपली गाडी कशावरून गेली हे बघावे असे वाटले ही नाही ?  माझ्या पोराच्या मोडलेल्या बरगड्या आणि त्या आडोशाला लावलेल्या दगडांमुळे गाडी पंक्चर झालिये तुमची !!
बघा ... हे बघा... असे म्हणून त्याने पोराच्या  अंगावरचा कपडा बाजूला केला....

संपूर्ण मांसळलेला छिन्न्विछिन्न झालेला छातीचा भाग पाहून विशालला प्रचंड टेन्शन आले...
चटणी वाटताना पाटाखाली बोटं अडकले तर  कसे वाटते ? इथे संपुर्ण मुलगा गाडीखाली आला होता.. .. पुन्हा रक्ताळलेल्या हाताने त्याने विशाल चा हात घट्ट पकडून जोरात ओरडला... कसे फेडणार हे पाप ?? !!

रक्ताचा चिकट हात लागून सर्रकन अंगावर काटा आल्यामुळे त्या माणसाचा हात मागे झटकून विशाल गाडीबाहेर आला... हातातली पाण्याची बाटली त्याने डोक्यावर रिकामी केली... आपल्या घरी असलेले आई-वडील-बायको-मुलगी, ऑफिसातले जवळ आलेले प्रमोशन,नवीन फ्लॅट, शेतीवाडी, समाजातले आपले स्थान  हे सगळे विचार एका क्षणात त्याच्या मेंदूला असंख्य चावे घेऊन गेले...

पण दुसऱ्याच क्षणी त्याने स्वतः:ला सावरले.. आपण खून केलेला नाही, परंतु एक मृतदेह आपल्यामुळे छिन्नविछिन्न झाला हेदेखील खरे... !! ताबडतोब गाडीच्या दुसऱ्या बाजूला जाऊन त्याने धीर करून पुन्हा त्या माणसाला समजवण्यासाठी विचारले... बाबा, जे झालं ते वाईट ह्यात शंका नाही, पण तुमच्या मुलाच्या मृत्यूचे पाप माझे नाही, मी तुम्हाला सर्वतोपरी मदत करायला तयार आहे... कृपया माझी मदत घ्या आणि मला मदत करा.... ह्या घडीला लागणारा सर्व खर्च मी करेन, ह्या उपर मी तुम्हाला महिन्याला काही रक्कम वरखर्चाला पाठवत राहेन फक्त माझ्या मनातला सल दूर व्हावा यासाठी....
ज्या कोणी तुम्हाला रस्त्यावर ठोकरले त्यांना शोधायचा देखिल प्रयत्न करू शकतो आपण, जेणेकरून खरा गुन्हेगार कोण आहे ते जगासमोर येईल पण तुम्ही धीर धरा...

डोळ्यातून पाणी न थांबणारा तो माणूस हे शब्द ऐकून उठला...
विशाल ला म्हणाला गेली कित्येक वर्ष आम्ही इथे राहतो, हे असे कधी घडेल असे वाटलेच नव्हते... ह्या मुलाची आई आणि माझी पत्नी काही वर्षांपूर्वी ऍसिड फॅक्टरीत काम करताना अर्धवट जळून मेली -
तेव्हापासून मीच त्याची आई-आणी मीच बाप... असो मी तुम्हाला जास्त बोललो असेल तर क्षमा करापण लवकरात लवकर मला स्मशानभूमीकडे न्या... निदान ह्या उपर पोराच्या देहाचे हाल होण्याआधीच त्याला... ! - विशालने वाक्य पूर्ण करू न देताच गाडी सुरू केली,

८-१० किलोमीटर गेल्यावर एक पानाची टपरी दिसली, त्याबाहेर झोपलेल्या माणसाला उठवून विशाल ने विचारले "इथे स्मशानभूमी आहे का कुठे " --- जबरदस्त शिवी हासडत त्या माणसाने विशालला जवळ जवळ कानाखाली मारली - जोरात ओरडला 'अभद्र माणसा, झोपेतून उठवून असे प्रश्न विचारतोस... जा मर पुढल्या चौकात उजवीकडे वळून १५ पावलावर आहे स्मशान !!

एवढे बोलून त्याने टपरीचे दार उघडले... गाडीत बसून जाता जाता विशालने त्या माणसाकडे पाहिले तर तो हनुमानच्या फोटोपुढे दिवा लावून काहीतरी पुटपुटताना दिसला.. त्यातही विशाल पाहतोय हे लक्षात आल्यावर त्याने टपरीचे दार धाडकन लावून घेतले आणि पुन्हा एक सणसणीत शिवी !!

उजवीकडे वळल्यावर गाडी पुढे जाण्याच्या लायकीचा रस्ता नव्हता पण स्मशानभूमी ची पाटी दिसली, विशालने दार उघडले-- त्या बाबाने मुलाला तसेच कडेवर घेऊन स्मशानात चालू लागला... विशाल म्हणाला बाबा, आपण इथेच अग्नी देऊ, परंतु त्या बाबाने विशाल ला सांगितले की आमच्यात अग्नी नाही तर जमिनीत पुरतात.. मुलगा लहान आहे आपण एखादा लहान खड्डा खणून घेऊ. त्या बाबांची हालत खूपच खराब होती त्यामुळे विशालनेच आजूबाजूला थोडी मऊसर जागा पाहून हाताने आणि गाडीच्या स्पॅनरने उकरून थोडासा खड्डा केला...

वळून पुन्हा वर पाहणार, तेवढ्यात अचानक त्या खड्यातून कसला तरी उग्र वास येऊ लागला...
क्षणार्धात विशालच्या डोळ्यातून आग होत पाणी येऊ लागले, खड्यातून बाहेर येण्याचा प्रयत्न करत असतानाच अचानक कोणीतरी आपला पाय ओढत आहे असे त्याला जाणवले... अत्यंत तिक्ष्ण वेदना मस्ताकापर्यंत गेल्याने स्पॅनर उगारून त्याने डोळे मोठे करत खाली पाहायचा प्रयत्न केला आणि जे  दृश्य दिसले त्यामुळे त्याचे हातपाय गार पडले... डोके सुन्न झाले.. स्पॅनर गळून पडला आणि होते नव्हते तेवढे बळ आणून त्याने त्या बाबांना हाक मारली ... बाबा... बा. बा. बा.....

खड्याच्या तळाशी एक अर्धवट जळालेल्या महिलेने विशालचा पाय ओढून खायला सुरुवात केली होती... कचाकच लचके तोडत तिने गुडघ्यापर्यंतच्या भागाचा मिनिटभरात फडशा पाडला... विशाल आता पूर्णपणे खड्यात ओढला गेला...बेशुद्ध होण्या आधी त्याने वर पाहिले तर तो ऍक्सिडेंट झालेला माणूस आणि त्याचा मुलगा...वरून समाधानाने खड्यात बघताना दिसत होते.... हो जिवंत होता तो मुलगा आणि अत्यंत भेसुरपणे हसत होता....

विशालच्या मांडीच्या मांसल भागाला त्या बाईचे दात लागल्यावर रक्ताची मोठी चिळकांडी उडाली... विशाल ओरडत विव्हळत होता... की हे माझ्यासोबत तुम्ही काय केलंत ?? ... का केलंत....

गुडघ्याच्या वाटीचे उरलेले मांस चाटून खाताना ती अर्धवट जळालेली बाई म्हणाली, माझ्यावरच्या प्रेमापोटी हे दोघं नेहमी अशी सोंग घेत असतात... कधी बाप मेलेला दाखवतात तर कधी पोरगा... मी अशी अर्धवट, ना बाहेर जाऊ शकते ना कोणाची शिकार करू शकते, मग हेच अशी शक्कल लढवून माझे पोट भरतात..कितीतरी  वर्ष झाली पण काय करणार अतृप्त आत्म्याला माणसाचेच मांस शांत करू शकते....

लोकं थांबत नाहीत.... गेला आठवडाभर काही खाल्लेले नाही... तुमच्यासारखे कोणी थांबले की मगच आम्हाला जेवायला मिळते...पांढऱ्या डोळ्यातून बुबुळे फिरवत  ती बाई वर बघत म्हणाली,  अहो, तुम्ही  पण या खायला.... तुम्हालाही भूक लागली असेल ना !... ये  बाळा तू  पण ... !!

बेशुद्ध होता होता विशाल ने डोळे मिटले.. शेवटच्या क्षणी केलेली सगळी पापे आठवतात असे म्हणतात...

एवढ्यात त्याचा डोळा जबरदस्तीने उघडला गेला... मगाशी मृत्युमुखी पडलेला मुलगा त्याच्या उरावर बसलेला होता त्याने एका हाताने पापणीला धरून विशालचा डोळा उघडला होता आणि मिटक्या मारत म्हणाला... बाबा आज तरी डोळा मला  खाऊ द्या ना....  असह्य होऊन विशाल ओरडला... वाचवा.... ! ती त्याची शेवटची किंकाळी !!!

त्या भयाण स्मशानात त्याचा आवाज काही सेकंदात विरून गेला... !!किर्र काळोखात पुन्हा रातकिड्यांचा आवाज प्रखर झाला... काही वेळांपूर्वी इथे काय झाले असेल हे कोणाला सांगताही येऊ नये इतपत निरवा निरव झाली....

उरला तो फक्त एक उग्र वास, काही हाडं, रक्ताचे डाग आणि विशाल ने खणलेला खड्डा !!!


-
आशुतोष दीक्षित !

अ-सहिष्णू दहशतखोर - (माझ्या चश्म्यातुन) !!

बायकोला ऑफिसला सोडून परत घरी येत होतो...  
एका हॉल शेजारून जाताना वस्स्कन " भ्याँं....." असा आवाज आला... काय घाबरलो राव मी ! 
मला वाटलं अलिफ़ लैला, हातिमताई मध्ये असतो तसा जीनं किंवा राक्षस प्रकट होतो की काय !! घाबरल्यामुळे गाडी आपोआप रस्त्याच्या कडेला आलेलीच होती, म्हणून स्टँड वर लावणार  इतक्यात परत तोच भयानक आवाज !!!

कसाबसा धीर करून हॉल मधून आत डोकावलो तर अनेक वेगवेगळ्या वयाची आणि आकाराची माणसे योगासने करत होती आणि त्यात सिंह-मुद्रा आसनप्रकाची प्रॅक्टिस करत होते !! आवाजाहून भेसूर होत जाणार्या  त्यांच्या मुद्रा पाहता मी तिथे एक क्षणभर न थांबता लागलीच बाहेर पडलो !!

मला एक कळत नाही, समोरच्याला घाबरवण्यात असा काय आनंद मिळतो   ? हे गायक लोक, योगासनं करणारे, पहाटे ४-५ ला रस्त्यावर चक्कर मारत व्यायाम करणारे लोकं, सर्वसाधारण आजूबाजूच्या लोकांना आपली भीती वाटू नये ह्याची काळजी घेऊन अंग/तोंड विक्षेप का करत नाहीत ??

एखादे अत्यंत थकलेले आजी आजोबा, आपल्या घराजवळ चक्कर मारायच्या ऐवजी २-३ फर्लांगभर लांब फिरायला जातात... बरं चालता चालता हातातल्या काठीला टेकून किंवा एखादी रिक्षा/गाडीचा आधार घेऊन असे काही उभे राहतात की समोरून येणाऱ्या माणसाच्या मनात १०१ विचार १ मिनिटात येऊन जावेत !! 
समजा तुम्ही त्यांना मदत करून इच्छितं स्थळी पोचवले (माणुसकीला धरून त्या वेळेत तुमचा किती वेळ गेला ह्याची तमा न बाळगता... )  तर दुसऱ्या दिवशी त्याच वेळी त्याच स्थळी तेच गृहस्थ/आजीबाई तुमची अगदी वाट पाहत असल्यासारखे दिसतात   !  

कधीतरी तुम्हाला बाहेरगावी जाताना पहाटेच उठावे लागते, हातात एक आणि पाठीला एक अश्या बॅग घेऊन आपण बस/रिक्षा शोधण्यासाठी फुटपाथवरून चालताना समोरून येणारे कर्नल/डॉक्टर/VRS घेतलेल्या लोकांच्या पैकी एखादा इतके हातवारे करत येत असतो की आपण स्वत:हून बाजूला होऊन हा रणगाडा आधी जाऊदे मग आपण जाऊ हा पवित्रा घेतो !

मध्यम-वयातली लोक उगीचच सरळ चाल, उलटे चाल, मोठ्ठे मोठ्ठे श्वास घे...घाम न पुसता तसेच इकडे तिकडे फिरणे... असे करून लक्ष वेधून घेत असतात...

सगळ्यात मोठा ताप म्हणजे खिशात कालची शिळी पोळी, घरात उरलेले न खपलेले बिस्किटांचे तुकडे घेऊन सर्व भटक्या कुत्र्यांचे माय-बाप होण्याचा प्रयत्न करणारे लोक !!
हि कुत्री महानगरपालिकेची श्वानपथक गाडी अशी underground होतात की जणू कंप्लेंट केलेल्या माणसालाच तो ठेकेदार शिव्या देणे बाकी ठेवतो... पण सकाळचे हे माय-बाप लोक आले की सगळी गँग जमा होते.... 
पुढे ३ मागे ४ असे लटांबर घेऊन दर ३०० मीटरमागे १-२ बिस्किटे फेकत ह्या लोकांचा ताफा पुढे जात असतो.... बरं, बिस्किटे तरी भरपूर आणावी... ते हि नाही, १ पुडा संपल्यावर पुन्हा ही गँग बेवारस होते... आणी मग काय विचारू नका.

दुधासाठी जाणारे, ऑफिसला जाणारे, ज्या कोणाच्या हातात पिशव्या दिसतील त्यांच्या मागे सगळी हुंगत फिरायला लागतात... 
माझ्या मते आधारासाठी वापरण्यात येणाऱ्या काठीची सुरुवातच ह्या मल्टिपर्पस योजनेतून झाली असावी !

जी गत सकाळी, तिच संध्याकाळी....तुम्ही ज्या रस्त्यावरून जाणार त्याच्या बरोब्बर समोरून एखाद्या दारूच्या गुत्त्यावरून सुटून तर्राट झालेला माणुस झिंगत झिंगत येत असतो...... आता हे हेलिकॉप्टर नेमकं आपल्यावरच क्रॅश लँडिंग करणार ह्या भीतीने लोक रस्ताच बदलतात.... ! बायका-पोरी तर ही पिडा जाईस्तोवर सरळ एखाद्या शेजारच्या दुकानात घुसून उगीच काहीतरी घेतल्या-बघितल्यासारखं करतात  . आणि बाकी लोक शेवटच्या सेकंदात लिफ्ट बंद होताना जसे पटकन आत घुसतो तसे चटकन त्याला चुकवून पुढे जातात. !

ह्याव्यतिरिक्त अजून घाबरवणाऱ्या लोकांमध्ये, लाल सिग्नल असतानाही मोटारसायकलची ऍक्सलेटर पिळत उगीचच आत्ता उडवू की नंतर उडवू असे आविर्भाव करणारे लोकं, सिग्नल लागला रे लागला की पावती पुस्तक आणि पेन झटकत पुढे येणारा ट्राफिक हवालदार, उगीचच टेहळणी करण्याचा भाव आणणारा भंगारवाला / फेरीवाला, आपण मेडिकल टेस्ट किंवा X-RAY काढल्यावर तो परत देताना विनाकारण उघडून बघत चित्र-विचित्र सुस्कारे टाकणारे रिसेप्शनिस्ट्स, आजच्या एपिसोडमध्ये कोणता सामाजिक मुद्दा कश्या प्रकारे सीरियल मध्ये गोवला जाईल हा विचार करणारा कथेचा लेखक इ. इ. !

एकूण काय तर असले असंख्य आधुनिक अ-सहिष्णू दहशतखोर आपल्या आजूबाजूला फिरताना भीती वाटणे हे साहजिकच आहे ...  ह्यावर उतारा म्हणून एकवेळ "विषय" सोडू असे म्हणणे ठीकं आहे पण देश सोडू म्हणणे म्हणजे अगदी काहीही हं श्री होतयं !! 

एकतीशी कडे वाटचाल.....

नेमेची येतो वाढदिवस"... लोकांसाठी एक वर्ष पण खऱ्या अर्थाने झालेली वाढ हि फक्त स्वतःला माहित असते !! तसे मागच्या वर्षीपासुनच (तिशीमध्ये आल्यावर) एकतिसाव्या वर्षात पदार्पणाबद्दल मनात खुप सारे विचार होते, त्या विचारांच्या तंद्रित एक छोटीशी लिस्ट देखिल बनवली होती मी, की ३० Things before i turn ३० !! 

त्यातल्या बहुतांश तर पुर्ण केल्या आहेत काही बाकी राहिल्यात, पण सगळ्याच योजना पुर्ण झाल्या तर नवीन योजना बनवण्याची गम्मतच निघून जाईल... त्यामुळे ज्या पुर्ण झाल्या त्यात थोडेसे माझे कसब, तुम्हा सगळ्यांचा सपोर्ट आणि ज्या अपुर्ण राहिल्या ती "श्रीं"ची ईच्छा !! 

मागच्या वर्षभराचा लेखाजोखा मांडताना एक लक्षात आले की तिशी च्या सुरवातीलाच आपण बरीच नकारघंटा लावली होती,  AGE BAR, जॉब Change limitations, वगैरे.... ! 

पण अगदीच असे काही नाहिये, अनेक यशस्वी आणि मोठ्ठ्या लोकांनी त्यांच्या आयुष्य्याची सुरुवात तिशीनंतर केली आहे, उदाहरणार्थ - सिल्वेस्टर स्टॅलॉन(ऍक्टर). ओपरा विन्फ़्री (टॉक शो) ह्या लोकांना खरा सुर गवसला तो ३० वर्षांनंतरच !  एका ईटरव्यू मध्ये स्टॅलॉन म्हणाला होता की,  Remember, Its never too late to start something !!  

त्यामुळे आता पुन्हा आपला दिमाग जैसे थे वर आला आहे... आणि त्याच जिद्दीने आणि ध्येयाने पुढिल वाटचाल Positively  करणार  !!  

ह्या वर्षीचा वाढदिवस "एक उनाड दिवस" प्रेरित होता, कंपनीकडून "ADLABS IMAGICA" चे पास मिळालेले होते त्यामुळे संपुर्ण दिवस उनाडक्या करण्यात गेला,  मज्जा आली !!
एफ.एम रेडिओ च्य रेड एफ एम मधून सुद्धा -वाढदिवसासाठी फोन आला होता - felt very Special by Wifey's this effort !!  

मागच्या लिस्टप्रमाणे श्रेयस तळपदे, पुजा सावंत, अनिकेत विश्वासराव, राहुल सोलापुरकर आणि अश्या अनेक Celebrities ला भेटलो पण अशोक सराफ ह्यांच्याशी झालेली भेट आयुष्यभर लक्षात राहिल !!

ह्या वेळी वाढदिवसाचे मनोगत लिहायला खुपच वेळ लागला खरा. . . . Matter तयार होता पण लेखन होत नव्हते... असो ह्या वर्षीप्रत्येक महिन्याला एक Article तरी लिहिणार आहे !! 

वेताळा, ठरवलेल्या गोष्टी निट पार पडुदे रे महाराजा.....

विघ्न दूर कर आणि लढायची ताकद दे रे महाराजा...... !!   (होय महाराजा !!!)

मै चिली... मै चिली.... !!

"गणपती बाप्पा.... मोरया...." विमानतळाकडे निघालेल्या गाडीपुढे नारळ फोडताना न विसरता ह्या विघ्नहर्त्याचा जयघोष होतो, आजकाल कसलीही गॅरेंटी न मिळण्याच्या जमान्यात एवढी एकच काय ती अबाधित गोष्ट आहे !  २-३ नारळ अजून आणले होते, खरं तर ते घरी वापरासाठी होते पण जाई जाईपर्यंत विनोद आणि फिरक्या घेणाऱ्या आमचे मित्र मंडळी आई बाबा आत गेल्यावर म्हणाले , "अरे घेऊन जा ते नारळ पण आणि प्रत्येक विमानासमोर पण फोड.... च्याआयला आणि MH नंबर असेल तर भाई स्किप करून Next Flight घे!   पोचल्यावर कळव इथं काही लागलं तर आम्ही आहोतच ! Go Safe...Come safe !"

खरं तर आठवड्याभरात "सांतिआगो दे चिली" ला जावे लागेल असे सांगितल्यापासूनच  घरचे सगळे 'आनंद आणि टेन्शन' च्या बॉर्डरलाईनवर होते. इतक्यात येणाऱ्या  FLIGHT CRASH च्या बातम्यांमुळे आणि मुख्य म्हणजे त्याचा विश्लेषणामुळे बहुतांश सगळेच ट्रॅव्हलर्स आणि त्यांची कुटुंबे चिंतातुर असणार, पण काय करणार - SHOW MUST GO ON !!

"सात समंदर पार मै तेरे पिछे पिछे आ गयी..." ऑनसाईट जायची वेळ असेल तर हे गाणे आवर्जून ऐकतो. माणूस फक्त स्वतःची तकदीर घेऊन जातो असे ऐकले होते. इथे आमची तकदीरच आम्हाला इकडे तिकडे घेऊन जात असते.  आधी कॅनडा आणि आता साऊथ अमेरिका !!  व्हिसा आला, तिकिटे आली, आणि २३ किलो खान-पान आणि उरलेल्या सामानात लॅपटॉप आणि कपडे अश्या मागच्या वेळेस केलेल्या तयारीचा आम्हा सगळ्यांना पुनःप्रत्यय आला ! "ऑनसाईट" चा पहिला अनुभव गाठीशी होताच, अगदी 'त्याच तिकिटावर तोच खेळ' चा प्रत्यय आला. मी स्वतः ट्रीप असो किंवा कोणाकडे जायचे असो - कधीही प्लॅन केल्याशिवाय जात नाही ! आणि अश्या ह्या माणसाला ६ दिवस आधी व्हिसा मिळतो, ३ दिवस आधी तिकिट मिळते आणि २ दिवसात सगळी तयारी करून छू मंतर !!!

लोकसभा इलेक्शन्स च्या वेळी आणि शपथविधी नंतर "मोदींचे दौरे" ह्या मथळ्याखाली त्यांनी केलेला प्रवास अत्यंत तपशिलाद्वारे मांडला जायचा... मी रोज वाचायचो.
त्याच अनुशंघाने सांगतो की मी देखिल ह्यावेळी  पुणे ते दिल्ली, दिल्ली ते ऍमस्टरडॅम , ऍम्स्टरडॅम ते अर्जेंटिना आणि अर्जेंटिना ते चिली असा साधारण १०हजार मैलांचा प्रवास सुखरूप पूर्णं केला.
ह्यावेळी पहिल्यांदाच विमानातून सुर्यास्त पाहिला... !

(PS:- दिल्ली पेक्षा पुणे एअरपोर्ट किमान २०० पटीने चांगला आहे ! ६ तासात वैतागलो तिथे)

ह्यावेळी एक अनुभव पाठीशी असल्यामुळे आम्ही विदेश-वीर झाल्याच्या आविर्भावात निघालो होतो आणि सगळे कसे अगदी सवयीचे वाटत होते. सहज मनात विचार आला की एकाच बँड/लेव्हल मध्ये काम करणारे ३००० लोक - प्रत्येकाची कामाची पद्धत, अनुभव आणि चेहरे वेगवेगळे ! नेहमी "टॅलेंट" हाच निवडीचा निकष असू शकत नाही हे तर आजकालच्या कॉर्पोरेट मध्ये काम करणाऱ्या फ्रेशर ला सुद्धा माहीत असते. पण तरीही प्रत्येक जण "उम्मीद पे दुनिया कायम है" म्हणत काम करत असतो  किंवा निदान काम करत असल्याचे दाखवत तरी असतो ! कोणा एकाची किंवा काहींची निवड झाल्यावर इतरांना काय वाटते हे देखिल जगत्जाहिर असते...पण ह्यापेक्षा खुद्द त्या माणसाला काय वाटते हे महत्त्वाचे !

आत्मपरीक्षणात खूप ताकद असते-"You are the Chosen one" !  98% of humans are happy when they hear this line. 2% are those who look beyond these lines... at the new horizon...new challenges....dont let it waste...Its time to move on..! "हम-दोनो" आठवतोय ? मेजर वर्मा च्या भाषेत "इंसान के अंदर का लोहा अपनी चमक दिखाने के लिये मौके की तात मे रहता है"!!- This is the best time to show your INSIDE out... ! When you have unknown people around you...let the BEST PART Be come out....Make it Big !! Its a Show time :-)

माझ्या मते परदेशात पाऊल ठेवल्यावर लगेच  शिस्त, नीटनेटकेपणा, स्वच्छता आपोआप अंगकारली जाते ह्याचे कारण म्हणजे जर हे केले नाही तर मोठी किंमत चुकवावी लागेल हा "धाक" ! माझ्या दोन्ही देशांच्या प्रवासात मी अनेक INDIANs पाहिलेत जे तिथे नीट वागतात पण मुंबईत आल्या आल्या बाहेर येऊन च्युइंग-गम रस्त्यावर थुंकतात, पाण्याची बाटली  कार पार्किंगमधल्या झाडात फेकतात ! अर्थात परदेशातही असे लोक आहेत..
निदान चिली मधल्या "सांतियागो" शहरात मध्यरात्री भटकताना मी असे अनेक गर्दुल्ले, बेवडे पाहिले जे आपापल्या मैत्रिणींसमवेत ह्या सगळ्या किंवा ह्याहूनही विचित्र गोष्टी भर रस्त्यावर करत होते. येथेदेखील  "बेलाविस्ता" नामक एरिया आहे जिथे  आपल्याकडच्या कोरेगाँव पार्क किंवा संध्याकाळी ९ नंतर नदिकिनारी/बावधन चौपाटी/बँडस्टँड ला होते तशी गर्दी होते  Its basically YOUTH !!....कॅफे, बार, पब किंवा हॅपी स्ट्रिट वर मध्यमवयीन किशोरवयीन लोक मुक्तपणे वावरत असतात..  गिटार आणि बँड च्या तालावर तोंडातून आगिचे खेळ करून दाखवणारी एक २ मुली आणि ३-४ मुले आम्ही पाहिली, जी मिळेल ती टिप घेऊन पुढे जायचे.... येथेदेखिल Show Must Go On... ! पोलिस बंदोबस्त मात्र भरपुर होता... तिथल्या लोकल माणसाने सांगितले पोलिस सतत फिरत राहतात म्हणून तर सगळ्ञांचे स्वातंत्र्य (की स्वैराचर?) अबाधित आहे, लोक मुक्त राहावेत ह्याकडे पोलिस जातीने लक्ष देतात आणि गैरप्रकार दिसताच कारवाई करतात !

सांतिआगो हे दक्षिण अमेरिका खंडात चिली देशातले त्यातल्या त्यात सुंदर आणि Crime फ्री असे हे एक शहर !  इथवर पोहोचण्यासाठी तुमच्या विमानप्रवासाची कसोटी लागते... ९.५ तासांचा नेदरलँड आणि तिथून १४ तासांचा चिलीपर्यंतचा प्रवास - कोणतेही छंद नसलेल्या माणसाला कमालीचा वैताग देऊ शकतो ! परंतु आईकडून मिळालेली संगीताची आवड आणि बाबांमुळे लागलेले वाचनाचे वेड घेऊन मी हा सगळा प्रवास पुस्तकं आणि मोबाइलमधले देव आनंद/आर डी/ हेमंत कुमार/ आशा/ लता/ वपु/ पु.ल /द. मा ह्यांच्या साथीने मोठ्या आनंदाने पार पाडला....! 

चिली विमानतळावर टॅक्सी ड्रायव्हर आलेलाच होता, हॉटेल मध्ये पोचताक्षणी रिसेप्शनिस्ट ने  (माणूस होता) हसून स्पॅनिशमध्ये स्वागत केले आणि रूमच्या  किल्ल्या हाती दिल्या ! 
१५ व्या मजल्यावरची एक प्रशस्त रूम - किचन, हॉल आणि बाल्कनी + एक मास्टर बेडरूम. बाल्कनीत आल्या आल्या निम्म्या इलाक्याचा ARIAL VIEW,  'कोस्टानेरा सेंटरची' सर्वांत उंच इमारत  आणि समोर बर्फाची टोपी घालून दिसणारी दिमाखदार ANDY's ची भली मोठी पर्वतरांग.  वाह ! लाईफ हो तो ऐसी !

ह्यावेळेसच्या हॉटेलमध्ये रेडीमेड ब्रेकफास्ट नव्हता.. दर सोमवारी "रॉ" मटेरिअल आणून दिले जायचे जसे की विविध ज्यूस, अंडी, ब्रेड, भाज्या, फळे.. आपापला पाहिजे तसा ब्रेकफास्ट बनवा आणि खा... !

पुन्हा एकदा आई-बायको-बहीण आणि बाकी सर्व स्त्रीसमाजाला मनापासून धन्यवाद आणि सलाम- एक कळकळीचा आग्रह - तुमचा नवरा, मुलं, भाऊ जर तुम्हाला स्वयंपाकघरात मदत करत नसतील तर आवर्जून मदत करायला सांगा ! Handling KITCHEN is not an easy TASK.... !! Get help even if you don't want... it makes others to realize the pain and procedure !!

लोकांनी गूगल ट्रान्सलेटर ला कितीही शिव्या देवोत पण माझ्यासाठी वरदानच ठरले. इथे बहुतांश सगळेच लोक 'स्पॅनिश' बोलतात. इंग्रजी अगदीच नावाला, त्यामुळे ह्या ट्रीप मध्ये खऱ्या अर्थाने माझा सोबती हा माझा लॅपटॉपच ! हॉटेल आणि ऑफिस मध्ये साधारण ६-७ किलोमीटर चे अंतर होते, ऑफिसचे सगळे लोक बहुतांश एकाच टॅक्सी ड्रायव्हर सोबत फिरायचे कारण त्याला थोडे इंग्रजी येत होते आणि तो फोन वर कायम Available  असायचा! ("ऑन कॉल सपोर्ट")

आठवडाभर लोळून काढल्यावर निष्कर्मतेचा पण कंटाळा येतो आणि मग परदेशात परप्रांतात बिनधास्तपणे वेगवेगळे रस्ते गल्ल्या पादाक्रांत होत जातात. हॉटेलजवळच्या मेट्रो/पार्क्स/शॉपिंगमॉल्स/बस स्टॉप्स भरपूर हिंडून झाले. इथे साधारण बहुतेक सगळ्याच इमारतींसमोर सजावटीत भर टाकणारी काही ना काही Monuments होती -ती पाहून खूपच छान वाटले. मेट्रो जेव्हा सेकंदात वेग घेते तेव्हा आतला माणूस पुढे मागे खूप हेलकावतो, त्या सेकंदाला कॉलेजमध्ये शिकलेले "PHYSICS" चे सगळे नियम आठवले.

सांतिआगोमध्ये सूर्योदय पहाटे ५.३० च्या आसपास आणि सूर्यास्त मात्र रात्री ८.३० पर्यंत होतो. (किंवा मी उन्हाळ्यात गेल्यामुळे असेल). सकाळी उठल्या उठल्या ग्लासभर ज्यूस पिऊन पळत पळत १ किलोमीटर वर राउंड मारून यायचो - एकदम फ्रेश ! ६.३० ला परत येऊन आरामात सोफ्यावर लोळत लॅपटॉप चालू करून ईमेल्स लोड करून घ्यायच्या आणि ९ पर्यंत अंघोळ/ब्रेकफास्ट आवरून ऑफिसला रेडी !! 
आमचा 1 टॅक्सी ड्रायव्हर होता पाब्लो नावाचा. त्याने त्याचा "पाब्लो'ज इंडियन अमिगोस" नावाचा व्हाटसऍप ग्रुप बनवलेला आहे. सगळी कामे तो फक्त एका पिंग वर करतो. तो खाली आलेला असायचाच, टॅक्सी शेअर करून आमची वारी ऑफिसला निघायची. अमजदखान चा भाऊ शोभेल असा हा पाब्लो जाता जाता शक्य तेवढे रस्ते, दुकाने, शहराबद्दल माहिती पुरवायचा. ह्या एका माणसामुळे आमचा प्रवास आणि निवास दोन्ही बऱ्याच प्रमाणात सुखकर झाला होता ! 

कस्टमर साईट वर मरणाचं काम असतं आणि भयंकर रिस्पॉन्सिबिलिटी असते असे ऐकलेले होते, ते प्रत्यक्षात अनुभवायला मिळाले. क्लाएंट डोक्यावर बसून काम करून घेतो म्हणतात ते काय असते ते कळते !! हँ पण १२ तासांचा शिफ्ट सपोर्ट झाल्यावर उरलेला वेळ कसाही घालवा. तुमच्या मिनिटांचा हिशेब जेव्हा फक्त तुमच्याकडेच असतो तेव्हा २४ तासांचा दिवसदेखील कमी वाटतो... किती करू आणि काय करू असे होते. 
मी पहिले १५ दिवस मस्त मनसोक्त पायी भटकलो, आराम केला, स्वयंपाक केला ! १५ दिवसांनंतर अजून २ लोक सपोर्ट साठी आले, त्यात एक नव्याने मित्र झालेला आणि एक जुनी मैत्रीण त्यामुळे मग आमचा ग्रुप मस्त जमला... एकत्र जेवण, एकत्र फिरणे आणि एकत्र भरपूर काम करणे!

पहिले १५ दिवस "बनेल ते" ह्या तत्त्वाने होणारे जेवण हे लोक आल्यावर एकदम "इंडियन तडका" स्टाइल झाले   मैत्रीण पोळ्या करायची आणि आम्ही सगळे भाजी/चिकन/भुर्जी ची बाजू सांभाळायचो... साधारण ११-११.३० ला जेवण झाल्यावर शतपावली करून मध्यरात्रीपर्यंत आपापल्या रूम मध्ये निवांत परतायचो !

अर्थात सगळे वेगवेगळ्या टीम मध्ये असल्याने "Week Off" एकत्र नसायचे, पण मग हाजिर तो वजीर च्या नियमाने आम्ही आळीपाळीने शॉपिंग मॉल्स,समुद्रकिनारा, DownTown (म्हणजे थोडक्यात तुळशीबाग/लक्ष्मीरोड) ला फिरून यायचे... समुद्रावर माझे २ वेळा जाणे झाले - पहिल्यांदा गेलो तेव्हा एक मित्र त्या आठवड्यात भारतात परतणार होता म्हणून त्याला कंपनी द्यायला गेलो... आम्ही सगळे PACIFIC च्या क्रेझ ने पोहूया विचार करून निघालो होतो.. पण हवामान एकदम बदलले, सूर्य झाकोळला आणि थंडीचे दवबिंदू काचेवर/अंगावर पडायला लागले त्यामुळे पॅसिफिक मध्ये फक्त पाय बुडवून परतलो !! बर्फासारखे थंड पाणी होते, तरीही लहान लहान मुळे मजेत खेळत होती - तिथे पुन्हा एकदा माझा 30 Things before i turn 30 हा लेख आठवला..फक्त ६ महिने राहिले तिशीला..  असो !
दुसरे कारण म्हणाल तर एवढ्या थंडाव्यात गेलो असतो तर आजारपण येण्याची शक्यता होती त्यामुळे भलती धाडसे केली नाहीत पण माझी जी मैत्रीण नंतर आली होती, तिच्यामुळे मी भारतात यायच्या फक्त १ दिवस आधी पुन्हा तिथे जाण्याचा योग आला आणि सुदैवाने हवामान मस्त होते. स्वच्छ सूर्यप्रकाश पण पाणी तरीही थंडच होते. कसेबसे कमेरेपर्यंत पाण्यात गेलो. खरंच सांगतो - पाय पूर्णं थिजले होते... संवेदना नाहीश्या झाल्या होत्या... (3rd Degree मध्ये बर्फाच्या लादिवर झोपवतात म्हणे... काय वेगळा अनुभव असणार मी अनुभवत होतो त्यापेक्षा)  आणि तेवढ्यात अचानक एक जोरदार लाट आली आणि त्या तडाख्याने आम्ही अक्षरशः फेकले गेलो.... लाट परत जाताना वाळूचे कण शेकडो ओरखडे काढत होते ! त्या धक्क्यानंतर मात्र पूर्णं भिजलेले असल्यामुळे की काय पण थंडी कमी झाली आणि आम्ही तासभर निवांत समुद्रात बागडलो.

विश्वास बसत नव्हता की पृथ्वीच्या अश्या टोकावर उभा आहे जेथून पुढे अथांग पाणी... जर जमीन शोधायची म्हटलं तर पलीकडचा तीरावर थेट ऑस्ट्रेलियाच !!

अंग सुकेस्तोवर वाळूतच बसून होतो, अनेक लोक बागडत होते, ऊन खात होते, फोटो काढत होते. भलतीच ओपन संस्कृती असल्यामुळे आपल्याला ज्याचा विचार करायला देखील धाडस लागते अश्या अनेक गोष्टी समोर घडत होत्या  पण असो..
देश त्यांचा, लोकं त्यांचे, संस्कृती त्यांची..... त्यामुळे बाकीच्या अनेक सुंदर गोष्टींकडे आम्ही लक्ष केंद्रित केले.. समोर PACIFIC  चे विशाल पात्र डोळ्यात मावता मावत नव्हते... Nothing like PACIFIC हे खरेच आहे....

समुद्राच्या पोटात काय काय दडलेले आहे हे जाणून घ्यायचे कितीतरी प्रयत्न झाले असतील पण समुद्राच्या तटावर उभे राहून तरी, ही दृष्टीआडची सृष्टी मला कायम गूढं आणि अगम्य वाटते... का कोणास ठावूक पण काहीतरी आहे जे आपल्या कल्पनेच्या किंवा अधिकारच्या पलीकडे आहे ही जाणीव झाली आणि आपोआप हात जोडले गेले.. ह्या अथांग शक्तीपुढे तर खुद्द श्रीरामानेदेखील लंकेत जाण्याआधी प्रार्थना केली होती, मग आमची काय कथा !

वल्परायझो आणि विना-देल-मार ह्या शहरांमध्ये भटकताना अनेक गोष्टी पाहिल्या. पाब्लो नरुला नावाच्या नोबेल विजेत्या साहित्यिकाचे घर, छोट्या छोट्या टेकड्यांवर बांधलेली घरे, 

डॉकयार्ड, मंडई, तुळशीबागेची आठवण करून देणारी रस्त्यावरची दुकाने,  इलेक्ट्रिक ट्राम्स, चिझ पोटॅटो, चिलीमधले लोकल Music, फुटपाथव्यवसायिक, स्ट्रीट आर्टिस्ट्स - (भिकारी नाही पण सिग्नल ला खरेच आपली कला दाखवून पैसे मागणारे लोक)- तिकडे लोक एक बादली, साबणाचा फेस असलेली बाटली आणि ओले कोरडे फडके घेऊन उभे असतात. सिग्नल लागल्यावर एखाद्याने हॉर्न वाजवला की लगेच पळत तिकडे जातात - न बोलता त्याच्या गाडीची पुढची मागची काच १५ सेकंदात साफ करतात, तो जी देतो ती टिप घेतात आणि "ग्रासिएस" म्हणून सिग्नल सुटायच्या आत परत होते तिथे पोचतात !!
कमाल आहे हे असं काहीतरी पाहिजे... नाहीतर आपल्या सिग्नल ला पहा, एखादा ४-५ वर्षांचा मुलगा, सिग्नल लागताच २-३ लोखंडी रिंगा रस्त्यावर आपटतो.. एकामागोमाग एक रिंग ह्या हातातून त्या हातात घालून पायातून काढतो... मग टोपीला दोरी आणि दगड लावून ती हेलिकॉप्टर सारखी फिरवीत अत्यंत हिडीस चेहरा करत जवळ येऊन मांडीला, कपड्याला, गाडीला हात लावून पैसे मागतो !! शी !!  असे वाटते की काय हा फालतूपणा ! असो, तुलना करत राहिलो तर पुढील लेखन अवघड होईल. 

वल्परायझो मध्ये तर शहरांत संपूर्ण रंगरंगोटी केलेली होती,
वेगवेगळ्या स्ट्रीट पेंटर्स ने आपापल्या हिशेबाने आपली बाहेरील भिंत किंवा दुसऱ्यांची भिंत सुशोभित करण्याचा प्रयत्न केला होता.. 

एक माणूस तर नुकताच त्याची भिंत रंगवताना दिसला आम्हाला ! ती सौदर्यदृष्टी पाहून डोळे प्रसन्न झाले. ह्या शहरांचा फेरफटका करून सूर्यास्ताच्या आत परत आलो. अंघोळ उरकून मस्त फ्रेश झालो आणि चहा घेऊन गॅलरीत पाय पसरून बसलो !

मी आणि मागाहून आलेल्या माझ्या मैत्रिणीने तिथे गेल्यावर एक ठरवले की "चिलीमधला शेवटचा दिवस" असेल त्या व्यक्तीला स्वतःचे जेवण बनवायला लागू नये! म्हणून मग आम्ही मिळून जेवण बनवायचो. त्याला फक्त रूम मध्ये येऊन खायचे काम ! शेवटच्या दिवशी तरी निवांत राहावे हा उद्देश  - असे ३-४ लोकं आमच्यासोबत जेवले आणि जाताना अनेक धन्यवाद देऊन गेले !!  अर्थात मी भारतात लवकर परत आल्याने  माझ्यासाठी तिने बनवले. पण ती आणि तिच्यासोबत परतणाऱ्या मित्रासाठी कोणी बनवले असेल की नाही.. Dont know :D !  काश, बाहेर जाणारा प्रत्येक जण असा एक जरी विचार जोपासू शकला असता तर अनेकांचे ऑनसाईट चे अनुभव अजून सुखद झाले असते !

 चिली ते अर्जेंटीना हा प्रवास करताना खिडकी Miss करू नका...
ANDY's च्या पर्वतरांगांचे  फॅंटॅस्टिक दर्शन घडेल, महिनाभर नॉर्मल तापमानची सवय झाल्याने ऍम्स्टरडॅम ला मात्र जाता येता वाट लागली होती,
-५ डिग्री Temp ला तोंडातून वाफा निघताना पाहून अजून एखादे जॅकेट चेक-इन बॅग ऐवजी हातात घेतले असते तर बरे झाले असते असे वाटले ! विमानात बसेस्तोवरदेखील हात पाय गार पडले होते. खरं तर परत येताना असे वाटले होते की सगळ्या बॅग रिकाम्या होतील आणि हात हलवत परत येऊ... पण चॉकलेट्स, खरेदी, उरलेले कपडे ह्यांचे वजन Approximately तेवढेच झाले जेवढे चिली ला जाताना नेले होते !  जेवण मैत्रिणीकडे झाले असले तरी बॅग्स पॅक करणे हा मोठा टास्क बाकी होता...२-३ वेळा बॅग भरून पुन्हा काढून मग वजन करून अगदी SysTematically Arrangements केल्या. ह्या सगळ्या प्रकारात रात्री २ कधी वाजले कळले देखील नाही. पण ती मेहनत फळाला आली, कारण पुण्यात येईपर्यंत बॅग आणि सामान तसेच्या तसे राहिले होते!

महिनाभराची Assignjment संपली- तिथल्या सगळ्यांना "Thanks & Bye" चे इमेल पाठवले, तिकिटाची प्रिंट/बॅग तपासल्या आणि हॉटेल सोडले..

विमानतळावर नेण्यासाठी पाब्लो आला होताच, विमानतळावर पोचल्यावर चेक-इन बॅग सुपुर्त केल्यावर Boarding Announcment  ची वाट पाहत हेडफोन्स घालून मी देव आनंदसोबत गुणगुणू लागलो 'आसमाँ के निचे... हम आज अपने पिछे... प्यार का जहाँ बसाँ के चले.. कदम के निशान बना के चले" !

मुंबईवरून पुण्याला आलो तेंव्हा घरी स्वागताला बाबा, आजी, बायको सगळे सज्ज होतेच - आईशी फोनवर बोलत होतोच,

माझ्या कॅबचा हॉर्न ऐकून बाबांनी दार उघडून लगेच BIRTHDAY BASH चे झिरमिरित फटाके उडवले, बायकोने ओवाळले, आजीने प्रेमाने डोक्यावरून हात फिरवला आणि महिन्याभराच्या चिली ट्रीप नंतर आमचा दणक्यात गृहप्रवेश झाला.... !!

हुश्श... ! आलो बाबा एकदाचा सुखरूप.  आज हा लेख लिहिताना पुन्हा एकदा Virtually चिली ला जाऊन आलो, कॉर्पोरेट लाईफमधला अजून एक लाईफटाइम इव्हेंट संपला.  इथे रात्रीचे २ वाजलेत पण तरी चहाची हुक्की आली आहे... एक कप पितोच !  कारण लेख लिहिताना एवढे Brain Storming झाल्यावर आता अंतर्मन पुन्हा उड्या मारायला लागले आहे.  कॅनडा झाले...साऊथ अमेरिका झाले... Whats Next ??